வெறும்பய

உனக்கானவை சில

2011-12-14T21:20:00.000+08:00

நீ உபயோகித்து

தூக்கியெறிந்த பொருட்களெல்லாம்

எனக்கு பொக்கிஷமே,

உன் மீதான என்

காதலும்..

சிறு தூறலாய் விழுந்தாலும்

சீராக பெய்கிறது மழை

அனுதினம்

என் உயிரில் விழுந்தோழுகும்

உன் நினைவுச்சாரல் போல ...

நிரம்பி வழிகிறது

உனக்கான கவிதைகளால்

எனது நாட்க்குறிப்பும்

உன்னைப்பற்றிய நினைவுகளால்

என் இதயமும்..

ரத்தவாடை..

2011-09-27T19:16:00.000+08:00

கண்மூடினால்

அவன் சின்னாபின்னமாய்

சிதறியோடிய காட்சிகள் விரிவதைக்கண்டு

பயத்தில் ஓடி ஒளிகிறது தூக்கம்,

எங்கு எதை நோக்கினும்

சிவப்பு வர்ணமாகவே தெரிகிறது

என் கண்ணுக்கு,

அவ்விடம் தாண்டிச்செல்லும்

போதெல்லாம் அவனின் சிரித்த

முகமே முன் நிற்கிறது

டெட்டாலுக்கும் பணியாமல்

பரவி நிற்கிறது தேங்கி நின்ற

ரத்தத்தின் வீச்சம்,

"எப்படி இருக்கார்,

எப்போது கண்முளிப்பார்

ஏதாவது பேசினாரா

எப்போ பேசுவார்

எனக்கு அவரை பாக்கணும்"

என்றவர் மனைவி அடக்கமுடியா

அழுகைச் சத்ததுடன் எங்களிடம்

கேட்க்கும் போதெல்லாம்

எதைப்பற்றியும்

யோசிக்காமல் யோசிக்கிறேன்

பத்து நொடி முன்பு அந்த விபத்து நடந்து

அதில் சிக்கி

நானே இறந்து போயிருக்கலாம் என்று .

ஓடியாங்க.. ஓடியாங்க.. காசு ஓசியில தராங்க..

2011-08-17T13:02:00.001+08:00

"HUNT FOR HINT". என்னங்க பெயரே வித்தியாசமா இருக்கா.. இருக்கனுமில்ல..இருந்தா தானே சுவாரசியம். இரு ஒரு விளையாட்டு. விளையாட்டு அப்படின்னு சொன்னவுடனே கிரிக்கெட், ஹாக்கி, கபடி போல உள்ள விளையாட்டுன்னு நினச்ச்சுக்கிட்டு கிரவுண்டுக்கு ஓடிப்போயிடாதீங்க. இது ஒரு ஆன்லைன் கேம். இந்த விளையாட்டுக்கு நீங்க ரொம்ப மெனக்கெட வேண்டாம், உங்க புத்திசாலித்தனத்தில் கொஞ்சத்தை மட்டும் இங்கே செலவிடுங்க போதும். இந்த விளையாட்டு உங்களுக்கு கண்டிப்பா ஈசியா தான் இருக்கும், ஏன்னா நீங்க தான் புத்திசாலியாச்சே.

இது டெரர் கும்மி குரூப் நண்பர்களால் உருவாக்கப்பட்ட ஒரு கேம். இந்த விளையாட்டை புல்லா முடிச்சிட்டீங்கன்னு வச்சுக்குங்க, நாங்க உங்களை சும்மா போக விட மாட்டோம்... பயப்படாதீங்க முதல்ல முடிக்கிற மகாபுத்திசாலிங்களுக்கு பரிசு இருக்குன்னு செல்ல வந்தேன். அட நிசமா தாங்க மத்த விவரங்கள பாருங்க..

என்ன புதிர் போட்டி இது?

1.இந்தூர் ஐஐம் மாணவர்களால் வருடாவருடம் நடத்தப்படும் "KLUELESS" விளையாட்டின் தாக்கத்தால் உருவாக்கப்பட்ட விளையாட்டு இது.

2. நேரடி கேள்விகள் இருக்காது.... படமாகவோ, எழுத்தாகவோ, மவுஸ் கிளிக்காகவோ இப்படி வித்தியாசமாக இருக்கும்

3. ஒவ்வொரு கேள்விக்குமான விடைக்கும் க்ளூ கொடுக்கப்பட்ட்டு இருக்கும். பேஜ் சோர்ஸ், பேஜ் டைட்டில், url name, image name அல்லது வெப்பேஜில் ஏதாவது ஒரு இடத்தில் க்ளூ இருக்கும்... அதை கண்டுபிடித்து விடை சொல்ல வேண்டும்

4. விடைகளை அதற்கான ஆன்சர் பாக்சிலோ, url name மாற்றுவது போன்றோ, கிளிக் செய்வது போன்றோ இருக்கும்....

5. விடையை கொடுத்தவுடன் அடுத்த பக்கத்திற்கு (லெவலுக்கு) செல்லும்

6. இப்படி மொத்தம் 25 லெவல்களை யார் முதலில் முடிக்கிறார்களோ அவர்களே வெற்றியாளர்....

7. அனைத்து லெவல்களையும் முடிப்பவர்களின் பெயர்கள் “HALL OF FAME”லும் “டெரர் கும்மி.காம்”மிலும் வெளியிடப்படும்.

8. போட்டியில் கலந்து கொள்ள எந்த வித நிபந்தனையும் இல்லை. டெரர் கும்மியை சேர்ந்தவர்களை தவிர யார் வேண்டுமானாலும் கலந்து கொள்ளலாம்

9. புதிர் முடிக்க டைம் லிமிட் கிடையாது. முதலில் முடிப்பவர்களுக்கு பரிசு.

பரிசு விவரம்:

முதல் பரிசு: 5000 ரூபாய்

இரண்டாம் பரிசு: 3000 ரூபாய்

மூன்றாம் பரிசு: 1000 ரூபாய்

இரண்டு ஆறுதல் பரிசு தலா 500 ரூபாய்.

ஹெலோ.. ஹெலோ... படிச்சது போது சீக்கிரம் போய் விளையாடி பரிசுகளை தட்டி செலற வலிய பாருங்க... என்னது எப்படி போகனுமா... அட சும்மா டைம் வேஸ்ட் பண்ணாம கீழே இருக்கிற படத்த சீக்கிரம் கிளிக் பண்ணுங்க..

"HUNT FOR HINT".

பின்குறிப்பு :-

எனக்கும் விளையாட ஆசைதான்.. ஆனா என்ன பண்றது நானும் இந்த டெரர் கும்மி குரூப்ல இருக்கிரதினால.. உனக்கு விளையாட அனுமதி கிடையாதுன்னு கழுத்த புடிச்சு வெளிய தள்ளிட்டாங்க.... அதனால புத்திசாலிகளே இங்கே வாழ்த்துக்கள் சொல்லி நேரத்த வீணடிக்காம சீக்கிரம் போய் விளையாடுங்க ...

மற்றுமொரு கடைசிக்கவிதை

2011-08-04T16:55:00.002+08:00

காதல் தொலைத்த காலம் ஒன்றில்

காற்றில் கலந்து அலைந்து திரிந்த போது

உருவம் தொலைத்த கவிதையொன்றை

நிலைவை தொலைத்த கரிய நிறமுள்ள
இரவொன்றில் சந்தித்தேன்

எனைக்கண்டதும்
சிலுவை கண்ட வாதை போல
வழி மாறி திரும்பியது

சரியாக நினைவிலில்லையெனினும்

உள்ளுள் உறைந்து போன

உருவமில்லா உறவைப் பற்றிய

வார்த்தைத் தொகுப்பு போல

தோன்றி மறைய

பின்தொடர்ந்து நடக்கத் துவங்கினேன்

மேகங்களில் தடம் பதித்து

பதறியோடிச் சென்று

மரணத்தின் தூரத்திலிருந்த அக்கவிதையை

பாதையில்லா பாதையினூடே

தடம் பதித்த பக்கங்களெல்லாம்

சின்னா பின்னமாய் சிதறிக்கிடந்தன

நினைவுத்துண்டுகள் வார்த்தைகளாய்

ஓடிச்சென்று எட்டிப்பிடித்தேன்

மீதமிருந்த வார்த்தைகளை

சிதறவிடாமல்

ஏறக்குறைய உருக்குலைந்த

வார்த்தைகளை உருவம் காண,

சிதறிக் கிடந்த வார்த்தைகளையும்

பத்திரமாய் எடுத்து பதறாமல்

தொடுக்கத் துவங்கினேன்

ஒற்றைத்துளியில்

உருவாகும் உயிர் போல

உருவம் பெற்று நின்றது

அக்கவிதை

அது

கடைசியாய் ஒரு கவிதை

எழுதுகையில்

கவிதையினி எழுதுவதில்லையென

முடிவெடுத்த அக்கணத்தில்

உருவான மற்றொரு

கடைசிக் கவிதை...

கடைசிக்கவிதைகள் தொடரலாம்..

மூன்றாம் ஜாமம்.

2011-07-31T21:00:00.002+08:00

நான் உண்டு என் வேலை உண்டு என்று இருந்த என்னை தொடர்பதிவு என்று உள்ளே இழுத்துவிட்ட திரு வைகை அவர்களுக்கு கொலைவெறியுடன் ஒரு வணக்கத்தை (வணக்கமா நன்றியா) தெரிவித்துவிட்டு வாங்க போலாம்..

யோவ்.. யோவ்.. எங்கையா போறீங்க நான் சொனது பதிவ படிக்க போலாமின்னு..

1. விரும்பும் 3 விஷயங்கள்

அ. தூறலுடன் கூடிய மாலை நேர கடற்கரை
ஆ. ஜன்னலோர கடைசி இருக்கை பயணம்
இ. அடைமழை தேநீர்

2. விரும்பாத 3 விஷயங்கள்

அ. என்னிடம் கேள்விகள் கேட்ப்பது (ஆனா நான் கேட்ப்பேன்)
ஆ. தூக்கம் கலைப்பது
இ. அதிக சத்தம்

3. பயப்படும் 3 விஷயங்கள்

அ. என்றாவது ஒரு நாள் ஜோதி கதையை "ஜோதி" படிப்பாள் என்று நினைக்கும் போது
ஆ. குழந்தைகள் மற்றும் முதியவர்கள் பைக் ஓட்டும் போது மட்டும்
இ. தற்போதைய இயந்திர வாழ்க்கை.

4. புரியாத 3 விஷயங்கள்

அ. என்னவள் கண்கள் பேசும் மௌன மொழி
ஆ. பள்ளிக்காலம் முதல் கல்லூரிக்காலம் வரை கணக்குப்பாடம்
இ. என்னையும் ஒரு பதிவர் என்று நம்புவது

5. உங்கள் மேஜையில் இருக்கும் 3 பொருட்கள்

அ. ஒடஞ்ச கீபோர்ட்
ஆ. ஓடைய போற மௌஸ்
இ. அவள் நினைவுகளை நித்தம் பதிவு செய்யும் டைரி.

6. உங்களை சிரிக்க வைக்கும் 3 விஷயங்கள்

அ. மலையாள நடிகர் Suraj Venjaramoodu ன் நகைச்சுவைகள்
ஆ. கும்மி குரூப் மக்களின் கமெண்ட்கள் மற்றும் பதிவுகள்
இ. கல்லூரிகால ஆட்டோகிராப் புக்.

7. இப்பொழுது செய்து கொண்டிருக்கும் 3 காரியங்கள்

அ. இதை டைப் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்
ஆ.இதை டைப் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்
இ. இதை டைப் செய்து கொண்டிருக்கிறேன்

10. கற்றுக்கொள்ள விரும்பும் 3 விஷயங்கள்

அ. பொறுமை
ஆ. சமையல் (வருங்காலத்தில உதவுமில்லையா)
இ. செய்யிற வேலைய ஒழுங்கா செய்ய

11. பிடித்த 3 உணவு விஷயங்கள்

அ. மீன் குழம்பு (அம்மா சமைத்தது மட்டும்)
ஆ. காரக்கொழம்பு
இ. கேரளா உணவுவகைகள் எல்லாமே.

12. கேட்க விரும்பாத 3 விஷயங்கள்

அ. மரணம் மற்றும் துயர செய்திகள்
ஆ. அட்வைஸ்
இ. அள்ளக்கைகளின் அலப்பறைகள்

13. அடிக்கடி முணுமுணுக்கும் 3 பாடல்கள்

அ. காதலின் தீபம் ஓன்று (தம்பிக்கு எந்த ஊரு)
ஆ. வெண்மதியே வெண்மதியே (மின்னலே).
இ. பூவே பூவே பாலப்பூவே (தேவதூதன் - மலையாளம்)

14. பிடித்த 3 படங்கள்

அ. மின்னலே
ஆ. பிரம்மாரம் (மலையாளம்)
இ. கம்யம் (தெலுகு)

15. இது இல்லாம வாழ முடியாதுன்னு சொல்ற 3 விஷயம்

அ. உண்ண உணவு
ஆ. உடுத்த உடை
இ. இருக்க இடம்
(பள்ளிக்காலத்தில படிச்சதெல்லாம் மறக்கமாட்டமில்ல)

16. இதை எழுத அழைக்கப்போகும் நபர் 3 பேர்

அ. கோமாளி - செல்வா (கதை மட்டும் எழுதாத ராசா)
ஆ. சூரியனின் வலைவாசல் - அருண் பிரசாத்
இ. இம்சை அரசன் பாபு

17. இதை எழுத அழைக்கப்போகும் மேலும் 3 பேர்

அ. சிரிப்பு போலீஸ் - ரமேஷ்
ஆ. நாகராஜா சோழன் MA
இ. மாண்புமிகு - மாணவன்

18. இதை எழுத அழைக்கப்போகும் மேலும் 3 பேர்

அ. மனம்+ - எஸ்.கே
ஆ. டெரர் பாண்டியன் (என்ன எளவாவது எழுதித்தொலை)
இ. முறைமாமன் - கார்த்திக்

19. இதை எழுத அழைக்கப்போகும் மேலும் 3 பேர்

அ. பனங்காட்டு நரி (இலக்கியம் மட்டும் வேனாஞ்சாமி )
ஆ. மாலுமி (தண்ணியிலிருந்து கொஞ்சம் வெளிய வாங்கையா)
இ. சுற்றுலா விரும்பி - அருண்

இங்கே கூப்பிட்டிருக்கிற அத்தன பேர் பிளாகும் தூசு படிஞ்சு போய் கிடக்கு.. இதில ஒரு சிலருக்கு ப்ளாக் ன்னு ஒண்ணு இருக்கிறதே மறந்து போயிருக்கும்.. அதனால அண்ணன் சொன்னத மறுக்காம ஒழுங்கு மரியாதையா இந்த தொடர் பதிவ எழுதுங்க.. இல்லன்னா பயங்கரமான விளைவுகளை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்.. இவ்வளவு சொல்லியும் எழுதாம போனா நான் மறுபடியும் கதை எழுத ஆரம்பிச்சிருவேன் சொல்லிட்டேன்..

கடைசியாய் ஒரு கவிதை..

2011-05-03T19:41:00.000+08:00

கடைசியாய் ஒரு கவிதை எழுதலாமென
எனை மறந்த உலகை நான் மறந்து
வார்த்தைகளை வரிசைப்படுத்த துவங்கினேன்

எவ்வளவு முயற்சித்தும்
ஒத்துழைக்க முடியாதென
அடம்பிடித்தன பிடிவாத வார்த்தைகள்

பொறுமை காத்து பொறுக்க முடியாமல்
கோபத்தை கொட்டித் தீர்த்தேன்
வார்த்தைகளிடம்

எவ்வித அசைவுமின்றி அசையாமல்
ஆணியடித்தது போல் மௌனமாய்
நின்று கொண்டிருந்தன வார்த்தைகளனைத்தும்

ஆத்திரப்பட்டு பயனில்லை என்றறிந்த பின்
சுற்றும் முற்றும் பார்வை வீசி
பார்வையாளர்கள் எவருமில்லையென
உறுதி செய்து என் உறுதி குலைத்தேன்
வார்த்தைத் தலைவனிடம்.

கை கூப்பி
தலை சாய்த்து
வெட்கம் விட்டு வேண்டிக்கொண்டேன்
காதலில்லாமல்
காமம் கலவாமல்
கடைசியாய் ஒரு கவிதை வேண்டுமென

மௌனம் ஆக்கிரமித்த சிறு இடைவேளைக்கு பின்
ஒட்டுமொத்த வார்த்தைகளும் ஒன்றாய் சேர்ந்து
ஒரே குரலில் சொல்லத்துவங்கின

"உருவமில்லாமல் உன்னில் ஒளிந்திருக்கும்
உன்னவளின் நினைவுகளின்
கடைசித்துளி வரை
துடைத்தெறிந்து விட்டு வா" என்று...

மீண்டுமொருமுறை மௌனம் ஆக்கிரமிக்க
கலங்கிய கண்களுடன்
"வேறு வழியே இல்லையா என்றேன்"

ஏளனமாய் என்னைப்பார்த்து
அதிகாரத் தோரணையில்
"சொன்னதைச் செய்
இல்லையேல் என்னிடம் வரதே" என்று கூறி
நடக்கதுவங்கின வார்த்தைகளனைத்தும்
பாதைகளற்ற ஒரு ஒற்றையடி பாதையில்

அந்நேரம்
"இனி கவிதையேதும் எழுதுவதில்லையென
முடிவெடுத்திருந்தது என் மனது"

நா
    ன
        றி
            யா
                  ம
                      ல்....

கடைசி சந்திப்பு..

2011-03-27T10:26:00.001+08:00

ஒவ்வொரு சந்திப்பின் முடிவிலும்
உள்ளும் புறமும்
ஒன்றுகூடி ஒருமனதாக
தீர்மானம் நிறைவேற்றுகின்றன
இதுவே அவளுடனான
கடைசி சந்திப்பென..

அம்முடிவை கயிறாக்கி
மனதை சுற்றி இறுக்கிக்கட்டி
இருளில் இடம் பெயர்க்கிறேன்.

நித்தம் நிகழும் ஒவ்வொரு செயலும்
அவளையே நினைவூட்டும் போது
முட்டி மோதியும்
திமிறித் துடித்தும்
அலறி அழுதும்
முடிச்சுகள் அவிழாததால்
அமைதியாகிறேன்.

காலம் சில கடந்து
மீண்டும் மீண்டு வருகிறாள்
முழு மதியாய் முகம் மலர்கிறாள்
முடிச்சுகள் மூர்ச்சையிழந்து விடுகின்றன..

நலம் விசாரிக்கிறாள்
முன் போல
அதிகாரம்
அரவணைப்பு
குற்றம்
குறை
கோபம்
கண்ணீர்
வெட்கம்
காதல்
கூடல்
என எதுவுமில்லாமல்
நட்பெனும் போர்வை போர்த்தி
கடந்தகாலம் கலக்காமல் கவனமாக
விடியும் வரை
பேசிக் கொண்டு விடை பெறுகிறாள்...

மீண்டும்
தீர்மானம் நிறைவேற்றப்படுகிறது
இது தான் அவளுடனான
கடைசி சந்திப்பென...

கோமாளியும் செல்வா கதைகளும்..

2011-03-26T14:02:00.001+08:00

வாழ்வின் எல்லா நிகழ்வுகளும் இறுக்கமாய் நம்மை அணைத்துப் பிடித்தபடி நகர்ந்து கொண்டே இருக்கின்றன. எப்போதும் ஏதோ ஒரு எண்ணத்தில் சுருண்டு கிடக்கும் மனது எங்கேனும் ஒரு நகைச்சுவையையோ அல்லது ரசிக்கத்தகுந்த நிகழ்வையோ கண்டு விட்டால.. கட்டவிழ்ந்த முத்தாய், கை கொட்டி சிரிக்கும் குழந்தையாய் கன்னக்குழிகள் விழ திறந்து கொள்கிறது மனது. செல்வாவின் கோமாளி வலைத்தளமே நம்மை வயிறு குலுங்க சிரிக்க வைத்து வயிற்று வலியை வரவைப்பதற்காக கோர்ட்டில் கேஸ் போடலாம் என்று யோசித்துக் கொண்டிருந்த பொழுது....

நாதஸ்வரத்தின் சப்தத்தை தாண்டும் தவில் ஓசையைப் போல இன்னுமொரு குட்டி சிரிப்பு அரக்கனை களமிறக்கி இருக்கும் செல்வா அந்த தளத்திற்கு வைத்த பெயர்

" செல்வாவின் கதைகள்...."

முல்ல நஸ்ருதீன் கதைகளை வாசிக்கும் போது வந்து குதிக்கும் ஒரு உற்சாகத்துக்கு சற்றும் சளைத்தது இல்லை செல்வாவின் கதைகள்...! இதில் நாயகன் தம்பி செல்வா... ! செல்வாவின் அறிவுப்பூர்வமான அபத்தமான சிந்தனைகள் தரையில் உருண்டு சிரிக்கவைப்பதில் இருந்து நான் தப்பவில்லை.. வாசித்தால் நீங்களும் தப்ப மாட்டீர்கள் என்பது உறுதி.....!

வேடிக்கை செய்வதே வாடிக்கையாய் கொண்டிருக்கும் செல்வாவின் கதைகள். நமக்கு உற்சாக சிறகுகளை பூட்டி சந்தோச வானில் சிறகடித்து பறக்கச் செய்யும். நீங்களும் நுகர்ந்து பாருங்கள் சந்தோச வலைப்பூவின் வாசத்தை... நைட்ரஸ் ஆக்சைடாய் உங்கள் நாசிக்குள் புகுந்து குலுங்கி குலுங்கி சிரிக்க்க வைக்கும்...! இதோ உங்க பார்வைக்கு இரண்டு கதைகள்..

மாம்பலத்தில் பிறந்த குழந்தை

செல்வாவும் அவரது நண்பரும் ஒரு முறை பேசிக்கொண்டிருந்தனர். அப்பொழுது அவரது நண்பர்,

" நம்ம ரவிக்கு மாம்பலத்தில குழந்தை பிறந்திருக்கு , பார்க்க வரியா ? என்றார்.

" அப்படியா , கண்டிப்பா வரணும். இரு வீட்டுக்குப் போனதும் வரேன் " என்று செல்வா அவசர அவசரமாகக் கிளம்பினார்.

சிறிது நேரத்தில் செல்வாவும் சில பத்திரிக்கை நிருபர்களும் வருவதைப் பார்த்தார் அவரது நண்பர்.

" போலாமா ? " என்றார் செல்வா.

" போலாம் , இவுங்க எல்லாம் யாரு , எதுக்கு வந்திருக்காங்க ? "

" இவுங்களும் , நம்ம கூட வராங்க , நம்ம ரவி குழந்தை அதிசயக் குழந்தைல , அத பத்தி எழுத வந்திருக்காங்க!!"

" அதிசயக் குழந்தையா ? என்ன சொல்லுற ? "

" ஆமா எல்லாக் குழந்தையும் வயித்துக்குள்ள இருந்து தானே பிறக்கும், இந்தக் குழந்தை மட்டும் மாம்பழத்துக்குள்ள இருந்து பிறந்திருக்குல, அப்படின்னா அதிசயக் குழந்தைதானே!! "

" மாம்பழத்துக்குள்ள இருந்து பொறந்திச்சா ? என்ன ஒளர்ற ? "

" நீதான சொன்ன , நம்ம ரவிக்கு மாம்பலத்துல குழந்தை பிறந்திருக்குன்னு?! "

" பன்னாட , அது மாம்பழம் இல்ல , மாம்பலம். சென்னைக்குப் பக்கத்துல இருக்குற ஒரு ஊரோட பேரு !! ஏன் மானத்த வாங்குற ? " என்று கடிந்தவர் அங்கு வந்திருந்த பத்திரிக்கை நண்பர்களைச் சமாதனப்படுத்தி திருப்பி அனுப்பினார்.

எலி மருந்து

இது செல்வாவின் சிறுவயதில் நடந்த சம்பவம்.

ஒரு முறை செல்வாவின் தந்தை அவரிடம் அருகில் உள்ள கடைக்குச் சென்று எலிமருந்து வாங்கிவரும்படிக் கூறினார்.

செல்வாவும் சரி என்று கூறிவிட்டு எலிமருந்து வாங்குவதற்காக அருகில் இருந்த மளிகைக் கடைக்குச் சென்றார்.

நீண்ட நேரம் ஆகியும் செல்வா கடையில் இருந்து திரும்பி வராததால் அவரது தந்தையும் கடைக்குச் சென்று பார்த்துவரலாம் என்று கிளம்பினர். கடையில் ஒரே கூச்சலாக இருப்பதைக் கண்டார்.

செல்வாவின் தந்தை கடைக்குள் நுழைந்ததும் கடைக்காரர் அவரிடம் சற்று கோபமான குரலில் "உங்க பையன தயவு செஞ்சு கூட்டிட்டுப் போய்டுங்க!" என்றார்.

" ஏன் , என்ன பண்ணினான் ? "

" உங்க பையன் கிட்டவே கேளுங்க !! "

" என்னடா பண்ணின ? "

" அப்பா நீங்கதானே எது வாங்கினாலும் டெஸ்ட் பண்ணி வாங்கனும்னு சொல்லிருக்கீங்க ? அதான் எலி மருந்து வாங்குறதுக்கு முன்னாடி ஒரு எலியப் பிடிச்சு அதுக்கு இந்த மருந்த வச்சு அது சாகுதான்னு பார்த்துட்டுதான் வாங்குவேன் அப்படின்னு கேட்டேன் , இது தப்பா ? "

செல்வாவின் அப்பாவிற்கு இப்பொழுது விசயம் புரிந்தது. முன்பு ஒருமுறை செல்வாவிடம் பேனா ஒன்று வாங்கி வரச்சொல்லி அது எழுதாமல் போகவே , எத வாங்கினாலும் டெஸ்ட் பண்ணி வாங்கணும் என்று சொன்னது நியாபகம் வந்தது.

" எல்லாத்தையும் டெஸ்ட் பண்ணி வாங்க முடியாதுப்பா , வா போலாம் " என்று செல்வாவை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்.

இது போன்ற ஏராளமான கதைகளை நீங்கள் செல்வா கதைகள் என்ற தளத்தில் படிக்கலாம். இந்த கதைகளை படிக்கும் அந்த தருணங்களிலாவது நீங்கள் உங்களையும் உலகத்தையும் மறந்து சிரித்து செல்லலாம் என்பது உறுதி. செல்வாவின் கதைகளுக்காக நீங்கள் நீண்ட நாட்கள் காத்திருக்க வேண்டியதில்லை. நம்பிக்கையுடன் சென்று தினம் ஒரு கதை படிக்கலாம். இன்னும் எதுக்கு வெயிட் பண்றீங்க சீக்கிரம் போய் படிங்க செல்வா கதைகளை.

தேங்க்ஸ் டு தேவா அண்ணா

கிறுக்கனின் கிறுக்கல்கள்..2

2011-03-25T12:03:00.000+08:00

கிறுக்கனின் கிறுக்கல்கள்

முதல் பாகத்தை இங்கே பார்க்கலாம்.

பி.கு 1 - படங்களை பெரிதாக பார்க்க படங்களின் மேல் கிளிக்செய்யவும்

பி.கு 2 - படங்கள் அனைத்தும் பல்வேறு இணைய தளங்களிலிருந்து கிடைத்தவை.

கிறுக்கனின் கிறுக்கல்கள்..

2011-03-24T11:11:00.000+08:00

தனிமையை துணைக்கு அழைத்து நினைவுகளை அசைபோட்டுக் கொண்டிருக்கும் தருணங்களில் மனதில் தோன்றும் கவிதையல்லாத கிறுக்கல்களை தொகுத்து அவற்றை சில படங்களோடு இணைத்து இங்கே பகிர்ந்துள்ளேன், இங்கே நான் பகிர்ந்துள்ள சில ஏற்கனவே நீங்கள் இந்த தளத்தில் படித்திருக்கலாம் ஆனால் படங்களின் இணைப்பில்லாமல், இவற்றில் சிலவற்றிக்கு எழுதிவிட்டு படத்தை தேடியிருக்கிறேன், சில கிடைத்த படங்களுக்கு ஏற்ப கிறுக்கியவை. இதோ இந்த கிறுக்கனின் கிறுக்கல்கள் உங்கள் பார்வைக்காக..

பி.கு 1 - படங்களை பெரிதாக பார்க்க படங்களின் மேல் கிளிக்செய்யவும்

பி.கு 2 - படங்கள் அனைத்தும் பல்வேறு இணைய தளங்களிலிருந்து கிடைத்தவை..

இது ஒரு மென்பொருள் காதல்!

2011-03-23T09:00:00.001+08:00

சில வருடங்களுக்கு முன் MP4 பிளேயர் ஒன்றை வாங்கி வைத்துக்கொண்டு அதில் MP3 பாட்டுக்களை மட்டுமே கேட்டு வந்தேன், காரணம் அதற்கு ஏற்ற வீடியோக்கள் கிடைக்க வில்லை, நமக்கு தேவையான அனைத்து வீடியோ க்களும் youtube ல் இருந்தாலும் அதை தரவிறக்கி MP4 ல் play ஆகும் ஃபார்மெட்டாக மாற்ற முடியவில்லை, மேலும் பெரிய வீடியோக்களிலிருந்து தேவையான பகுதியை வெட்டியெடுக்கும்படியாகவும் எந்த மென்பொருளும் கிடைக்கவில்லை. அப்போது வரப்பிரசாதமாக கிடைத்த இரண்டு மென்பொருட்களை பற்றி இங்கே பகிர்ந்து கொள்கிறேன்.

FLV CONVERTER

இந்த மென்பொருள் மூலம் Youtube, google, Yahoo, Metacafe, Dailymotion & Megavideo போன்ற தளங்களிலுள்ள வீடியோக்களை எளிதில் டவுன்லோட் செய்யலாம். அதோடு மட்டுமல்லாமல் டவுன்லோட் செய்யும் போதே அந்த வீடியோக்களை நமக்கு தேவையான ஃபார்மெட்டில் மாற்றிக்கொள்ளலாம்.

முதலில் Search Video என்ற பகுதியை select செய்து விட்டு search என்ற பகுதியில் உங்களுக்கு தேவையான வீடியோ சம்மந்தப்பட்ட சுட்டியை கொடுங்கள்,

Sites என்ற பகுதியில் கிளிக் செய்து உங்களுக்கு எந்த தளத்திலிருந்து வீடியோ வேண்டுமோ அதை தேர்வு செய்யலாம். இல்லையென்றால் All தேர்வு செய்து Search செய்யலாம். மேலும் maxresult என்ற பகுதியில் உங்களுக்கு தேவையான எண்ணிக்கை தேர்வு செய்யலாம்.

நீங்கள் search செய்தவுடன் சம்மந்தப்பட்ட வீடியோக்கள் வலது புறத்தில் வரும், அதில் தேவையான வீடியோவை தேர்வு செய்யும் போது இடது பக்கத்தில் preview வரும், வீடியோவை சரிபார்க்க வேண்டுமானால் Play செய்தும் பார்க்கலாம்.

வீடியோவை டவுன்லோட் செய்யும் முன்னர் மேலே உள்ள Tube Downloader என்ற பகுதியை கிளிக் செய்யுங்கள், அப்போது கீழே படத்தில் உள்ள படத்தில் உள்ள பக்கம் திறக்கும்.

இந்த பகுதியில் உங்களுக்கு தேவையான Video Format, Video Size, Bit Rate, Video Codac, Frame rate, Audio மற்றும் Output path போன்றவற்றை இங்கு தேர்வு செய்து டவுன்லோடை ஆரம்பிக்கலாம்.

PSP, 3G2, 3GP, WMV. MP4. AVI. MPEG2, போன்ற FORMET களில் வீடியோக்களை கன்வெர்ட் செய்யலாம். மேலும் ஆடியோவை மட்டும் தனியாக பிரித்தெடுக்கும் வசதியும் இதில் உள்ளது.

இந்த FLV Converter ல் ஏற்க்கனவே நாம்மிடம் இருக்கும் வீடியோக்களை FLV போர்மெட்ல் மாற்றலாம். அது போன்றே நம்மிடம் இருக்கும் FLV வீடியோக்களை நமக்கு தேவையான ஃபார்மெட்டில் மாற்றலாம். இதற்கான வசதி Conversion from FLV & Conversion to FLV என்றும் காட்டப்பட்டுள்ளது.

FREE VIDEO CONVERTER

வீடியோக்களை நமக்கு தேவையான பார்மெட்டில் எளிதில் கன்வெர்ட் செய்ய இந்த மென்பொருள் மிகவும் உபயோகமாக இருக்கிறது.

இந்த மென்பொருள் மூலம் 3g2, 3gp, Asf, Avi, DVD (NTSC), DVD (PAL), Flv, ipad, iphone, Mp4, Mpeg-1, Mpeg-2, P3, PSP, WMV, Zune போன்ற பார்மெட்களில் வீடியோக்களை கன்வெர்ட் செய்து கொள்ளலாம்.

வீடியோக்களில் ஒவ்வொரு பார்மெட்டிலும் வேறு வேறு codec உள்ளது. உதாரணமாக Avi ல் DIVX, DIVX5, H 263, MPEG-4, இது போன்று இன்னும் பல codec உள்ளன. MP4 , DVD player , PSP , போன்றவற்றில் உபயோகமாவது AVI format ல் உள்ள வீடியோவாக இருந்தாலும் அவை இந்த codec-களை பொறுத்து வேறுபடுகின்றன. இது போன்று Audio codec களும் வேறுபடுகின்றன.

இதில் கன்வெர்ட்டர்ல் வீடியோக்களை add செய்து, அது என்ன ஃபார்மட் என்றும் அதன் video codec , audio codec, bitrate போன்றவற்றை தெரிந்து கொள்ளலாம் மேலும் வீடியோவிலிருந்து நமக்கு தேவையான பகுதியை மட்டும் தனியாக வெட்டியெடுக்கும் வசதியும் உள்ளது.

இந்த இரண்டு மென்பொருளையும் நீங்கள் KoyoteSoft.com ஒரே தளத்திலிருந்து இலவசமாகவே டவுன்லோட் செய்து கொள்ளலாம், இவை மட்டுமல்லாமல் இந்த தளத்தில்Audio Converter, HD Converter, FLV Player, Free Easy CD DVD Burner, Videos To DVD மற்றும் பல மென்பொருட்கள் உள்ளன, இதில் பெரும்பாலானவை இலவசமே. சிலவற்றில் சில Advance option களுக்கு மட்டுமே நீங்கள் கட்டணம் செலுத்த வேண்டியிருக்கும். இந்த ஆப்சன்கள் பெரும்பாலும் நமக்கு தேவைப்படாது. மொத்தத்தில் இந்த சாஃப்ட்வேர் சாதாரண நபர்களுக்கு பெரும் பயன் அளிக்க கூடியவைகளாகும்.

காத(லா)ல் தொல்லை..

2011-03-22T12:28:00.000+08:00

மகா ஜனங்களே

நான் தான் ஜெயந்த். வர வர இந்த வெறும்பய தொல்லை தாங்க முடியல.. போன ஒரு வருச காலமா ஏதொ பிளாக் எழுதுறென்னு சொல்லிட்டு கதை கவிதை அப்ப்டீன்னு எதை எதையொ கிறுக்கிட்டு வந்து தினமும் என் உயிர எடுக்கிறான். இப்படி தான் நேற்று ராத்திரி

நேரம் நள்ளிரவு 3.10 am (விடியக்காலைன்னு கூட வச்சுக்கலாம்)

ஜெயந்த்.. டேய் ஜெயந்த் எந்திரிடா செல்லம்..

ம்ம்..... ம்ம்....

டேய் என்னடா இப்படி தூங்குற.... எழுந்திரிடா உன் கிட்டே கொஞ்சம் பேசணும்,...

ஏன்டா அதுக்குள்ளே விடிஞ்சுபோச்சா.. இப்ப தானே படுத்தேன்... சரி என்ன விஷயம் சீக்கிரம் சொல்லு தூக்கம் வருதுடா..

"காதல் என்பது ஆழ்மனத்தின் ரகசியங்கள் சொல்லும் ஒரு மென்மையான உணர்வு"

இருந்திட்டு போகட்டும்.. அதுக்கு என்னடா இப்போ..

காதல் வாழ வைக்கும் தெய்வமாகவும் இருக்கிறது., காவு வாங்கும் சாத்தானாவும் இருக்கிறது.

டேய் டேய் என்னாச்சுடா உனக்கு.. Blog எழுத ஆரம்பிச்சதிலிருந்து ஒரு மார்க்கமாதாண்டா இருக்க... இப்போ நான் தான் உன்ன காவு குடுக்க போறேன்... சனியனே உயிரை எடுக்காம போய் படுத்து தூங்குடா..

காதலிச்ச பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியலன்னா என்ன எளவுக்குடா இந்த காதலெல்லாம்.. அதுக்கு பேசாம வீட்டுல பாக்குற பொண்ணையே கல்யாணம் பண்ணிக்கலாமே..

ஐயோ.. ஐயோ.. சம்மந்தம் இல்லாம பேசி சாவடிக்கிறானே.. டேய் மரியாதையா இப்ப விசயத்த சொல்லப்போறியா இல்ல இப்பவே நான் ரூம் வெக்கேட் பண்ணவா..

பறக்காதடா சொல்றேன்... சின்ன வயசிலேருந்தே ஒரு பொண்ணை காதலிப்பாங்களாம். அந்த பொண்ணும் இவர உயிருக்குயிரா காதலிக்குமாம். ஒரு நாள் இவரு வீட்டில இந்த லவ்வ சொல்லுவாராம். அதுக்கு அவங்க வீட்டில சம்மதிக்க மாட்டாங்களாம். புள்ள கிட்டே அம்மாவும் அப்பாவும் "என்றா மவனே இப்படி பண்ணிபுட்டேன்னு" கண்ணீர் விட்டு கதறி அழுவாங்கலாம். உடனே இவரோட கல்மனசு பழைய லைபாய் சோப்பு போல கொஞ்சம் கொஞ்சமா கரைஞ்சு போய் அந்த பொண்ணுக்கு டாட்டா காட்டிட்டு அப்பா அம்மா யாரை கல்யாணம் பண்ணிக்க சொல்றாங்களோ அவங்களை கல்யாணம் பண்ணிப்பாராம்.

நீ இப்பொ யாரை பற்றி சொல்ல வர.. அதுக்கு நான் என்னடா பண்ண முடியும்.. அவனை தூக்கி போட்டு மிதிக்கனுமா.. இல்ல அந்த பொண்ணுக்கு நான் வாழ்க்கை குடுக்கணுமா... சத்தியமா மாப்பிள இந்த ரெண்டு விசயமும் என்னால பண்ண முடியாதுடா.. எவனோ ஒருத்தன் தப்பு பண்ணினதுக்கு எதுக்குடா என் தாலியருக்குற..

அடிங்க.. உன்ன கல்யாணம் பண்றதுக்கு அந்த பொண்ணு பாளுங்கிணத்தில விழுந்து தற்கொலை பண்ணிக்கலாம்.. நான் கேட்க வரது என்னன்னா, இந்த மாதிரி ஒதுங்குறவன் எதுக்கு உருகி உருகி காதலிக்கணும், எதுக்கு அந்த பொண்ணு மனசில வீணா ஆசைய உண்டாக்கணும்

அது அவனவன் விருப்பம்.. அவன் திறமைக்கு அவன் விளையாடுறான். உனக்கு ஏண்டா இவ்வளவு காண்டு..

என்னோட கோவம் அதில்ல.. அம்மா அப்பா மேல அவ்வளவு பாசமும் அக்கறையும் உள்ளவன் எதுக்கு லவ் பண்ணனும். அப்பவே அதை யோசிச்சிருக்கலாமே..

எல்லா அம்மா அப்பாக்களும் புள்ளைங்க மேல பாசமா தாண்டா இருப்பாங்க.. அதே மாதிரி தான் புள்ளைங்களும்... ஒவ்வொரு அம்மா அப்பாவுக்கும் அவங்க புள்ளைங்கள ஆயிரம் கனவு இருக்கும்.. என் புள்ள இப்படி இருக்கணும்.. இந்த வேலை பாக்கணும்.. இந்த மாதிரி இடத்திலிருந்து தான் பொண்ணு எடுக்கணும் அப்படின்னு ஆயிரம் ஆசைகளை கோட்டையா கட்டி வச்சிருப்பாங்க... இப்படி திடீர்ன்னு ஒரு நாள் நான் ஒரு பொண்ணை லவ் பண்றேன் அப்படீன்னு சொல்லும் போது பெத்தவங்களோட அத்தன கனவு கோட்டையும் உடஞ்சிரும்.. அதை அவங்களால தாங்கிக்கவும் முடியிறதில்ல.. அந்த காலகட்டத்தில காட்டுற கொஞ்சம் பிடிவாதங்கள் மற்றும் அடக்குமுறைகள் தான் பெரும்பாலும் பிள்ளைகளுக்கும் பெற்றவங்களுக்கும் இடையில பெரிய பிரச்சனையாவே மாறுது.. இதே விஷயத்தை பெற்றவங்க கொஞ்சம் பொறுமையா யோசிச்சு சாமாதனமா பேசி புரிய வச்சா எந்த பிரச்சனையும் வராது...

அப்போ பெத்தவங்க பக்கம் தான் எல்லா தப்பும் இருக்கா... அவங்க தெளிவா இருந்தா எந்த பிரச்சனையும் இல்லன்னு சொல்றியா...

பெத்தவங்களையும் இந்த விசயத்தில குற்றம் சொல்ல முடியாது.. ஒரு பையனோட எல்லா நல்லது கெட்டதிலையும் பெத்தவங்களுக்கு ஒரு பெரும்பங்கு இருக்கு.. பையனும் சில விசயங்களை யோசிக்கணும்.. பெத்து இத்தன வருஷம் வளத்து, படிக்க வச்சு ஆளாக்கி விட்டவங்களை நேற்று வந்த எதோ ஒரு பொண்ணுக்காக உதறிட்டு போறாங்க... வீட்டில சண்டை போடுறாங்க.. பெத்தவங்களை மன ரீதியா ரொம்ப கஷ்டப்படுத்துறாங்க.. 25 வருஷம் கூடவே இருந்து நமக்கு நல்லது எது , கெட்டது எது, நமக்கு எது பிடிக்கும் எதுபிடிக்காதுன்னு பார்த்து பார்த்து செஞ்சவங்களோட மனச புரிஞ்சிக்காத ஒருத்தன் எப்படிடா வேற ஒரு வீட்டில வேற சூழ்நிலையில வளந்த ஒரு பொண்ணை புரிஞ்சுக்க முடியும் அதுவும் கொஞ்சம் நாளில.. என்ன கேட்டா இது கண்டிப்பா சாத்தியமில்லாத விஷயம்..

அப்படீன்னா காதலிச்சு வீட்டு சம்மதம் இல்லாம கல்யாணம் பண்ணிட்டு சந்தோசமா வாழுறவங்க எல்லாரும்..... எல்லாம் நடிப்புன்னு சொல்றியா..

கண்டிப்பா அப்படி சொல்லமாட்டேன்... நல்லாயிருக்காங்க.. சந்தோசமா இருக்காங்க... அப்படி இருக்கிறவங்க எல்லாரும் கல்யாணத்துக்கு முன்னாடி காதலிச்சத விட கல்யாணத்துக்கப்புறம் பல மடங்கு அவங்க காதல் கூடியிருக்கும்.. வாழ்க்கையோட ஒவ்வொரு நிமிஷத்தோட சுவாரஸ்யத்தையும் ரசிச்சு வாழுறவங்க... புரிதல் அதிகமா இருக்கும்.. ஒரு சின்ன சண்டை அல்லது மனஸ்தாபம் வந்தாலும் சோகமா போய் ஒரு மூலையில உக்காந்து அழாம அதுக்கு என்ன காரணம் அப்படீன்னு நல்லா யோசிச்சு அதுக்கு என்ன தீர்வுன்னு தேடி உடனே சமாதானமாகி அடுத்த தடவை அந்த சண்டை வராம பாத்துக்கிரவங்க, புருசனுக்கு என்ன பிடிக்கும் இல்ல பொண்டாட்டிக்கு என்ன பிடிக்குமின்னு ஒவ்வொன்னா தேடி பார்த்து பார்த்து செஞ்சு காதலுக்கே காதலிக்க கத்து குடுத்து அவங்க எல்லாரும் நல்லா சந்தோசமா தான் இருக்காங்க...

ஓகே.. நீ சொல்றதெல்லாம் சரி தான்... பிள்ளைங்க மேலயும் தப்பிருக்கு பெத்தவங்க மேலயும் தப்பிருக்கு.. ஆனா பிள்ளைங்க பெத்தவங்களுக்காக எல்லாத்தையும் விட்டு குடுக்கனும்ன்றியா.....

நீ ஏண்டா அப்படி நினைக்கிற பிள்ளைங்களுக்காக தாண்டா பெத்தவங்க.. பெத்தவங்களுக்காக தான் பிள்ளைங்க... அவங்களுக்கு நாம தான் உலகம்.. ஆனா நம்ம உலகத்தில அவங்க முக்கியமானவங்க.. ஏன்னா அவங்களுக்கப்புரம் உன்னையே நம்பி வரப்போற பொண்ணு ஒருத்தி இருக்கா.. அவளுக்கு நீ மட்டும் தான் உலகம். அதே சமயம் பெற்று வளர்த்து உன்னையே உலகமின்னு நினச்சிட்டிருக்கிற உன்னோட அம்மா அப்பாவ கண்கலங்காம பாத்துக்கிறதும் உன்னோட பொறுப்பு தான்..

நீ சொல்றதை பார்த்தா பசங்க பெத்தவங்களை தாண்டி எதையும் யோசிக்க கூடாது .. ஆசைப்படக்கூடாதுன்ற மாதிரியில்ல இருக்கு...

ஆசைகளும் கனவுகளும் யார் வேணுமினாலும் படலாம் அது அவரவர் சுதந்திரம், ஆனா நம்ம ஆசைகளையும் கனவுகளையும் யார் மேலயும் வலுக்கட்டாயமா திணிக்க கூடாது அவ்வளவு தான். உலகத்தில பேசி தீர்க்க முடியாத பிரச்சனைன்னு எதுவும் இல்ல.. ஆனா அதையும் எப்போ எப்படி பண்ணனுமின்னு ஒரு வரைமுறை இருக்கு, இப்போ நீ சொன்னியே ஒரு கதை யாரோ லவ் பண்ணினாங்க அப்படீன்னு, அவன் வீட்டில சொல்லி அவங்க ஒத்துக்கல அப்படின்னு அது கூட நேரம் காலம் தெரியாம வீட்டில சொன்னது தான் காரணமா இருக்கும். இதே விசயத்த அவன் யோசிச்சு தகுந்த சமயம் பார்த்து அவன் கிட்டே யார் அதிகமா பாசம் வச்சிருக்காங்களோ அவங்க கிட்டே பக்குவமா சொல்லி அவங்க மூலமா அப்பாவுக்கோ இல்ல அம்மாவுக்கோ சொல்லும் போது அவங்க கொஞ்சமா யோசிக்க வாய்ப்புண்டு. அதுக்கப்புறம் நீயும் அவங்களுக்கு நம்பிக்கை வறது மாதிரி நடந்துக்கணும். அனா நீ முதல்ல இந்த விசயத்த சொல்ற ஆளு வீட்டில கொஞ்சம் மதிப்புள்ளவங்களா இருக்கணும்.. இல்லன்னா அம்புட்டு தான்.

ஸ்ஸ்ஸ் இப்பவே கண்ண கட்டுதே.. காதலிக்கனுமின்னா இவ்வளவு விஷயம் யோசிக்கணுமா... நமக்கு காதலும் வேணாம் கல்யாணமும் வேணாம் பேசாம சாமியாரா போயிடலாம்..

உனக்கு அதுதாண்டா சரி.. உன்ன எந்த பொண்ணும் லவ் பண்ண போறதுமில்ல, எவனும் உனக்கு பொண்ணு தரப்போறதுமில்ல... தயவு செஞ்சு என்ன கொஞ்ச நேரமாவது தூங்க விடுறியா..

சரி சரி.. தூங்கித்தொலை.. மீதிய நாளைக்கு பேசிக்கலாம்

இன்னாது நாளைக்குமா.. என்னால முடியாதுடா சாமி.. ஒழுங்கு மரியாதையா அட்வான்சை திருப்பி குடு.. நான் இன்னைக்கே இப்பவே ரூம் காலி பண்றேன்..

டேய் படுத்து தூங்குடா அதெல்லாம் நாளைக்கு பாத்துக்கலாம்... Good Night சாரிபா Good Morning

மகா ஜனங்களே

இப்படிதாங்க இந்த வெறும்பய தினமும் நடுராத்திரியில எழுப்பி என் உயிர எடுக்கிறான் நீங்களாச்சும் என்ன எதுன்னு கேளுங்க.. இப்போ நன் தூங்க போறென்..

இனி நாளைக்கு பார்க்கலாம்..

“வெறும்பய”லாகிய நான்...

2011-03-21T13:12:00.003+08:00

அன்பானவர்களுக்கு வணக்கம்,

எனது உண்மையான பெயர் “ஜெயந்த்”, பதிவுலகில் “வெறும்பய” என்ற பெயரில் அறியப்படுகிறேன். நான் பிறந்து வளர்ந்தது கன்யாகுமரி மாவட்டத்திலுள்ள மார்த்தாண்டம் எனும் ஊர். குமரியை பற்றி சொல்ல வேண்டியதில்லை. தமிழர்கள் யாராவது முக்கடல் சங்கமிக்கும் குமரியை பற்றி தெரியாமல் இருந்தால் ஆச்சர்யம். மார்த்தாண்டம் தேனுக்கு (Honey) பிரபலமான ஊர். பூமித்தாய் பச்சை பட்டாடை உடுத்தியது போன்றே எப்பொதும் காட்சியளிக்கும் ஊர், தாகம் தீர்க்க இனி எப்போதும் வற்றாத தாமிரபரணி தவழ்ந்து செல்லும் பொன்னான பூமி அது. அடிக்கடி நினைப்பதுண்டு ஏண்டா ஊரை விட்டு வந்தோம் என்று. சிறுபிராயத்தில் ஊரை விட்டு எங்கும் செல்வதில்லை என்று முடிவு செய்திருந்தேன், ஆனால் வாழ்க்கை ஓட்டத்தில் எல்லாம் மாறிப்போய் இன்று எங்கெங்கோ சுற்றிக்கொண்டிருக்கிறேன்.

படிப்புக்கும் எனக்குமான தூரம் கொஞ்சம் அதிகமாகவே இருந்தது. ஆசைப்பட்டது ஒன்று நடந்தது ஒன்று என்பது போல Agriculture சம்மந்தமாக படிக்க ஆசைப்பட்டு குடும்ப சூழ்நிலை காரணமாக, எனக்கு கொஞமும் விருப்பமில்லாமல் வீட்டார் வற்ப்புறுத்தலுக்காக படித்த Diploma in Mechanical & விரும்பி படித்து பின்னர் விருப்பமில்லாமல் போன Diploma in Catering என நாகர்கோவில் மற்றும் சென்னையிலுமாய் படிப்பு, படித்துக்கொண்டிருக்கும் போதே இளவயது திமிறும், அடங்கிப்போகா குணமும் இருந்ததால் வேலைக்கு போகிறேன் என்று ஆறு மாத காலத்தில் 30 க்கும் மேற்ப்பட்ட இடங்களில் வேலை பார்த்த அனுபவம், இவறில் பல இடங்களில் அரை நாளுக்கு மேல் தாக்கு பிடித்ததிலை, பாதி நாள் வேலையும் மீதி நாள் நன்பர்களுடன் கூத்தும் கும்மாளமாய் கனவு வாழ்க்கையை நனவாக்கி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கையில் இப்படியே சுற்றிக்கொண்டிருந்தால் உருப்பட மாட்டாய் என்று அண்ண்ன் தயவால் படிப்பு முடியும் முன்னரே வேலைக்காக சிங்கை பயணம். ஒரு வருடம் கழித்து ஒரு விடுமுறையில் வந்து தேர்வெழுதி பாதியில் நின்ற படிப்பையும் முடிதேன். இப்போது சிங்கையில் தான் அதே திமிறுடன், கொஞம் அடக்கமாக கப்பல் கட்டுமானத்துறையில் இரும்புகளோடு மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன். இதுவரை சொல்லிக்கொள்ளும் படி பெரிதாக ஒன்றும் சாதித்து விடவில்லை.

வாசிப்பனுபவம் மிகவும் குறைவு. இந்நாள் வரை என்னை மிகவும் கவர்ந்தவை வரலாற்று நூல்கள் தான். பள்ளிக்காலங்களில் பெரும்பாலும் தூக்கம் தொலைத்தது மோகினிகளும், வாதைகளும், பேய்களும், நம்பூதிரிகளும், தம்புராட்டிகளும், அந்தர்ஜனங்களும், பகவதிகளும், கிருஷ்ணன்களும் சகஜமாய் சுற்றித்திருந்த மலையாள நாவல்கள் தான். அவற்றை ஆரம்பத்தில் தாத்தாவின் உதவியால் படித்துக் கொண்டிருந்தேன், அவரின் மறைவுக்கு பின் மொழி பெயர்ப்பு புத்தகங்களை நாடினேன். பேர்டன் போஸ், எற்றுமானூர் சிவகுமார், கொட்டயம் புஸ்பநாத் போன்ற மலையாள எழுத்தாளர்களின் நாவல்கள் என்னை மிகவும் கவர்ந்திருந்தாலும் நான் அதிகமாக படித்தது கோட்டயம் புஸ்பநாத் அவர்களின் நாவல்களே, முன்பு இவரின் நாவல்கள் கேரளாவின் புகழ் பெற வார பத்திரிக்கையான "மலையாள மனோரமா" வில் தொடராக வந்துள்ளன. கோட்டயம் புஸ்பநாத் அவர்களின் நாவல்களை தமிழில் "சிவன்" என்பவர் மொழி பெயர்த்திருப்பார். (இப்போது இது போன்ற மலையாள நாவல்களை இணயத்தில் தேடிக்கொன்டிருக்கிறேன். (தமிழில் தான்) இது பற்றிய தகவல்கள் எவருக்கேனும் தெரிந்தால் தெரிவியுங்கள்).

அரும்பு மீசை முளைத்த பருவத்தில் கண்களும் கவனமும் தேடிச் சென்றது கவிதை புத்தகங்களை, அவை எம்மாதிரி கவிதை புத்தகங்கள் என்று நான் சொல்லி தான் உங்களுக்கு தெரிய வேண்டுமென்றில்லை. அப்போதிலிருந்து காதலித்துக் கொண்டிருக்கிறேன் காதல் கவிதைகளை. இந்நாளில் கூட நூலகம் சென்றால் என்னையறியாமல் நான் தேடுவது கவிதை புத்தகங்களை தான். கல்லூரிக்காலங்களில் எனக்கு நூலகம் தான் விடுமுறைத்தோழன், பெரும்பாலான சனி மற்றும் ஞாயிறுக்கிழமைகளின் பகல் பொழுதுகள் கழிந்தது நூலகத்தில் தான்.அப்போதெல்லாம் நெடுங்கவிதைகள் என்றால் நெடுந்தூரம் ஓடிவிடுவென். சிறிய கவிதைகளும், ஹைக்கூ"களும் தான் அதிகமாய் அகப்படும். கவிதைகளின் மீதுள்ள காதல் கலையாமலே மாமன்னர்களின் வாழ்க்கை வரலாறுகளை தேட ஆரம்பித்தேன். ஊரில் இருந்த நூலகத்தில் புத்தகங்கள் சொல்லிக்கொள்ளும் படியாக இருக்காது. அதுமட்டுமல்லாமல் அக்காலத்தில் எனக்கு தமிழ் எழுத்தாளர்கள் பற்றியும் எந்த அபிப்பிராயமும் இருந்ததில்லை. புத்தகங்கள் பற்றி சுட்டி காட்டுவதற்க்கும் எவருமில்லை.

கல்லூரி வேசம் கலைத்து வாழ்க்கை பாதையை தேட ஆரம்பித்தவுடன் புத்தகத் தேடல்களும், வாசிப்புகளும் ஒவ்வொன்ற்றாய் ஒதுங்க ஆரம்பித்தன. ஆனால் கவிதைகள் மட்டும் ஒதுங்கி விடாமல் என் உள்ளுக்குள் ஒரு ஓரமாய் ஒட்டிக்கொன்டது. சில காலங்கள் புத்தகங்களுடன் எந்த தொடர்புமில்லாமல் இருந்தது. இப்பொது பதிவுலகத்தால மீண்டும் புத்தகங்கள் மீதான காதல் தொற்றிக்கொன்டது. நீண்ட காலமாக படிக்க வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டு முடியாமல் போன பல புத்தகங்கள் இன்று பதிவுலகத்தால் கிடைத்திருக்கிறது. தமிழுக்கும் தமிழர்களுக்கும் பெருமை சேர்க்கும் சரித்திர நாவல்களான "பொன்னியின் செல்வன்", பார்த்திபன் கனவு", "ராஜதிலகம்" இன்னும் பல நூல்களை பற்றி முன்பே கேட்டறிந்திருக்கிறேன், ஆனால் எவ்வளவு முயன்றும் படிக்க இயலாமல் போனது. இன்று இணையத்தின் மற்றும் நண்பர்களின் உதவியால் அத்தனையும் சாத்தியமாயிற்று. இது போன்ற சரித்திர நாவல்களை படிப்பதன் மூலம் பல தமிழ் மன்னர்களின் வாழ்க்கை வரலாற்றையும் தெரிந்த கொள்ள முடிகிறது, அது மட்டுமல்லாமல் மேலும் பல நல்ல நூல்களை பதிவுலகத்தின் வாயிலாக அடையாளம் காண முடிகிறது. பல பதிவர்கள் மற்றும் எழுத்தாளர்களின் ஆரோக்கியமான விமர்சனங்கள் புத்தகங்களை தேடிச்செல்ல தூண்டுகின்றன.

எழுத்தனுபவம் என்று சொல்லிக்கொள்ள இன்று வரை எதுவுமில்லை, சாதரணமாக பள்ளிக்கலூரிகளில் நடந்த போட்டிகளில் கூட கலந்து கொண்டதில்லை, ஒரு முறை ஆனந்த விகடன் நடத்திய மாணவர் பத்திரிக்கையாளர் திட்டத்தில் கலந்து தேர்வாகியத்தை தவிர வேறொன்றும் இன்று வரை சாதித்ததில்லை, ஆனால் அந்த நல்ல வாய்ப்பும் கல்லூரியில் நடந்த ஒரு சிறிய பிரச்சனையால் கை நழுவிப்போய் விட்டது, இப்போது இங்கே வலைத்தளத்தில் ஏதாவது கிறுக்குவதோடு சரி, வேறொன்றும் என்னைப்பற்றி சொல்லிக் கொள்வதற்கில்லை.

ஏய்... ஏய்.. யாருப்பா அங்கே கொலைவெறியோட பாக்குறது, கையில எதுக்கு கல்லெல்லாம் எடுத்து வச்சிருக்கீங்க.. ஓவரா மொக்க போடாம நிறுத்துடான்னு மரியாதையா சொன்னா நிறுத்திட்டு அடுத்த பதிவு எழுதுறதுக்கு ஏதாவது வழிய பார்ப்பேன், அதில்லாம சின்ன புள்ளத்தனமா கையில கல்லெல்லாம் எடுத்துகிட்டு.. சரி சரி கோவப்படாதீங்க சொல்ல வந்த விசயத்த சொல்லிடுறேன், அதாங்க இன்னையிலிருந்து ஒரு வாரம் தமிழ் மணம் நட்சத்திர பதிவரா என்னை தேர்வு பண்ணியிருக்காங்க அதுக்காக தான் இந்த அறிமுகமெல்லாம், இப்போ நான் கிளம்பலாமில்லையா..

ஓகே மக்கள்ஸ் நாளைக்கு பார்க்கலாம்..

என் செல்லச் சிறுக்கி..

2011-03-04T17:38:00.005+08:00

என்ன கேட்டாலும் "தெரியாது" என்கிறாயே அப்போது உனக்கு என்ன தான் தெரியும் என்று கேட்கிறேன் கோவமாக.. பொறுமையாக நெற்றியில் ஊஞ்சலாடிய ஒற்றை முடியை காதில் சிறை வைத்து, புருவம் சுருக்கி, கண்கள் நெருடி, என்னருகில வந்து காதோரமாய்

எனக்கு
உன்னை தெரியும்,
உன் காதல் தெரியும்,
உன் குறும்புகள் தெரியும்,
உன் வரைமுறைகள் தெரியும்,
உன் அத்து மீறல்கள் தெரியும்,
உன் எச்சிலின் சுவை தெரியும்,
உன் நகக்கீறல்களின் ஆழம் தெரியும்,
உன் ஆளுமை தெரியும்,
உன்னை ஆளவும் தெரியும்,
உன்னை கொஞ்ச வைக்க தெரியும்,
உன்னை கெஞ்ச வைக்க தெரியும்,
உன்னை அழ வைக்கவும் தெரியும்,
என்னை உன்னிடம் இழக்கத் தெரியும்,
என்னிடம் உன்னை இழுக்கத் தெரியும்
எனக்கு எல்லாம் நீயென இருக்கவும் தெரியும்,

இவ்வளவு தெரிந்திருக்கிறேன் போதாதாடா "என் லூசு புருசா" என்று சொல்லி கன்னத்தையும் ஈரமாக்கி செல்கிறாள். என்னுதடுகள் கன்னத்திடம் சண்டையிட தயாராகின்றன.. எப்போது வந்தாலும் என்னுள் ஏதேனும் வன்முறையை தூண்டிவிட்டு தான் செல்கிறாள் என் செல்லச் சிறுக்கி..

ஒரு தாய்க்கு உதவுங்கள்.......!

2011-02-23T16:57:00.001+08:00

மறக்கப்பட்ட மகனின் உறவு : அனாதையான மூதாட்டி என்று மகனால் நடுத்தெருவில் வீசப்பட்ட ஒரு தாய் பற்றிய செய்தியை இன்று காலையில் படிக்க நேர்ந்தது. இத்தனை செய்தியை படிக்கும் போதே ஒரு கணம் மனது கனத்து போனது என்றால் இந்த காரியத்தை செய்தவர்களின் மனது எத்தகையதாக இருக்க வேண்டும்..

ஒரு பெண் தன் கருவை சுமக்கும் போதே குழந்தையின் எதிர்காலம் பற்றி கனவுகாண ஆரம்பித்து விடுவாள், குழந்தை வளரும் வரை பார்த்து பார்த்து வளர்த்து வாருவாள், மனித உறவுகளை எதிர்பார்ப்பு என்ற ஓன்று இல்லாதது தாய் என்ற ஒரு உறவு தான். ஆனால் அந்த தாயையே நடு ரோட்டில் விடுவதற்கு இது போன்ற மனித உருவமுள்ள அரக்கர்களுக்கு எப்படி தான் மனம் வருகிறதோ தெரியவில்லை. "முற்பகல் செய்யின் பிற்பகல் விளையும்" என்ற பழமொழியின் அர்த்தம் இந்த அரக்கனுக்கு தெரியாது போலிருக்கிறது.

இந்த தாய் பெற்றவன் தான் நடுத்தெருவில் விட்டு விட்டான் என்றால் அந்த வீட்டிற்கு வந்த மருமகள் அவளுக்கு கூட அக்கறையில்லாமல் போய் விட்டது. அவளும் ஒரு பெண் தானே, இப்படி தாயை நடு தெருவில் விடுபவர்களுக்கும் இந்த மாதிரி நிலைமை வராமல் போகாது..

ஒரு கதை கேள்விப்பட்டிருக்கலாம். ஒரு மகன் தன் தாயை வீட்டு பின் பக்கம் கொட்டகையில் தங்க வைத்து தனியாக ஒரு தட்டில் கஞ்சி ஊற்றுவானாம். அந்த தாய் இறந்தவுடன் அந்த மகனின் மகன்(பேரன்) அந்த தட்டை எடுத்து வைப்பானாம் எதற்கு என கேட்டதற்கு உனக்கும் வயசானா தேவைப்படும் என்றானாம்.

"சிலர் மறந்து விடுகிறார்கள் தனக்கும் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள் நமக்கும் வயதாகும் என்பதை"

விலங்குகளுக்கு இருக்கும் பாசம் கூட இந்த மனிதர்களுக்கு இல்லையே! இத்தனை வருடம் தன்னை வளர்த்த தாயின் உணர்வுகளை புரிந்துகொள்ளாத அவர்கள் உறவுகள் மட்டுமில்லை, மனிதர்களே கிடையாது!

இந்த செய்தியை பார்த்தவுடன் சகோதரி ஒருவர் மதுரையிலுள்ள ஒரு காப்பகத்தில் தொடர்பு கொண்டு விசாரித்திருக்கிறார், அவர்களும் கட்டணங்கள் எதுவுமில்லாமல் இலவசமாகவே சேர்த்துக்கொள்வதாக கூறியிருக்கிறார்கள். ஆனால் அவர்களை எவரேனும் அங்கு கொண்டு சேர்க்க வேண்டும். இதற்கு மதுரையிலுள்ள நண்பர்கள் உதவி தேவைப்படுகிறது. ஆகையால் நண்பர்களே அந்த தாயை உங்கள் தாய் போன்று நினைத்துக்கொண்டு உதவி செய்யுங்கள்.

இதை படிப்பவர்களின் நண்பர்களோ அல்லது பதிவர் வட்டத்திலுள்ள எவரேனும் மதுரையில் இருந்தால் அவர்களுக்கு இந்த தகவலை தெரிவித்து அந்த தாய்க்கு உதவ முன்வாருங்கள்..

அந்த காப்பகத்தின் முகவரி..
CAPTAIN LINGAM WELFARE TRUST RB8 – Gandhiji Road, 1st Stop, Tirunagar, Madurai – 625006 Phone: 0452 -24852130452 -2485212 - mobile: 9442089306

கடுதாசி என்ற என் காதல் தறி..

2011-02-14T18:48:00.006+08:00

உனக்காக கவிதை எழுதுகிறேன் என்று இதுவரை புரிந்தும் புரியாமலும் பலவற்றை கிறுக்கிவிட்டேன் , அத்தனையும் நீ மட்டுமே படிக்க வேண்டுமென என் மனமெனும் நிலவறையில் எவருமறியாமல் புதைத்து வைத்திருக்கிறேன். இதோ இன்று நமக்கு பிறந்த நாளானதால் முதல் முறையால் உனக்கொரு கடிதம் எழுதலாமென களத்தில் இறங்கியிருக்கிறேன்.

நான் பிறந்தது வருடத்தின் தலைமாதத்தின் முதல் பாதியின் முந்தின நாள், நீ பிறந்தது வருடத்தின் கடைமாதத்தின் இரண்டாவது நாளல்லவா.. !! அப்படியிருக்கையில் எப்படி இன்றைய தினத்தை நம் பிறந்த நாள் என்று சொல்கிறேன் என்று யோசிக்கிறாயா..!!! எனக்கு தெரியும் நீ அப்படி தான் யோசிப்பாய் என்று... உனக்கு என்னை நேசிப்பதை தவிர வேறென்ன தெரியும், எவரேனும் சூரியன் மேற்கில் உதிக்கிறது என்றாலும், வானவில்லின் வர்ணமிழந்து போய் விட்டது என்றாலும் கூட என்ன ஏதென்று கேட்க்காமல் அப்படியா..! என்று ஆச்சர்யமாய் கேட்ப்பது போல உன்னிரு புருவம் நெருக்கி பார்த்துவிட்டு மீண்டும் என் புகைப்படத்தின் மீது முகம் புதைக்கும் பேதையல்லவா நீ..

அடி மக்கு பெண்ணே சொல்கிறேன் கேள்..

இன்று நமக்கு மட்டும் பிறந்த நாளல்ல, காதலால் காதலிக்கப்பட்டு காதல் தேவதையால் ஆசிர்வதிக்கப்பட்ட உன்னையும் என்னையும் போல உலகமெங்கும் காதலித்துக்கொண்டிருக்கும் அத்தனை காதலர்களுக்கும் இன்று தான் பிறந்த நாள், அதானால் தான் உனக்கும் எனக்குமில்லாத இந்த நமக்கான நாளில் உனக்கான எனது முதல் கடிதத்தை எழுதிகிறேன்.

கடிதம் எழுதுகிறேன் என்று வீராப்பாய் ஆரம்பித்துவிட்டேன் ஆனால் என்ன எழுதுவது எதை பற்றி எழுதுவது என்றறியாமல் எழுத்துக்களோடு மல்லுக்கட்டிக் கொண்டிருக்கிறேன்.

உன்னையும் என்னையும், நம்மையும் பற்றி எழுத ஆயிரம் இருக்கிறது, ஆனால் எதை பற்றி எழுதுவது என்பது தான் குழப்பமாயிருக்கிறது..

மாநகர பேருந்தின் பின்னிருக்கையில் ஜன்னலோரமாய் அமர்ந்து தென்றலுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த தேவதையாய் உன்னை பார்த்த அந்த முதல் நாள்.. ஒவ்வொரு முறை வீட்டில் அம்மாவுடன் சண்டையிடும் போதும் கோபத்தில் "என்ன எதுக்குமா பெத்த" என்று கேட்ப்பது உன்னை பார்த்த அக்கணம் நினைவில் வர, இதோ இந்த தேவதைக்காக தான் நீ பிறந்தாய் என்று நீ பேசிக்கொண்டிருந்த தென்றல் வந்து காதோரமாய் சொல்லிப்போன அந்த நிமிடங்களை பற்றி எழுதவா...

மறுநாள் உன்னை பார்க்க வேண்டுமென்று அதிகாலை 10 மணி வரை தூங்கும் பழக்கமுள்ள நான் நள்ளிரவு 6 மணிக்கே எழுந்து பேருந்து நிலையம் வந்து நீ எந்த பேருந்தில் வருவாயென்று தெரியாமல் ஒவ்வொரு பேருந்தின் கடைசி இருக்கையின் ஓரங்களை துலாவி உன்னைக் காணாமல் ஏமாந்து போய் திரும்பி வந்தததை பற்றி எழுதவா..

தேடல்களுக்கென கரைந்து போன நாட்களில் ஒவ்வொரு நாளும் இன்றாவது உன்னை என் கண்ணில் காட்டு என்று பெயர் தெரியாத தெய்வங்களிடம் கூட வேண்டிக்கொண்டதையும், உன்னை காணாமல் ஏமாற்றங்களுடன் திரும்புகையில் அந்த தெய்வங்களை திட்டியதை பற்றி எழுதவா..

பிறிதொரு நாளில் தோழி ஒருத்தியை பார்க்க கல்லூரிக்கு வந்த போது தோழிகளின் நடுவில் தேவதையென தாவணியில் உன்னை கண்ட அந்த நிமிடங்களை பற்றி எழுதவா..

அடுத்தடுத்த நாட்களில் உன்னை பார்க்க உன் கல்லூரிக்கு வந்ததால் பெண்கள் கல்லூரியில் உனக்கென்ன வேலையென்று உன் எதிரிலேயே வாட்ச்மேன் என் கழுத்தை பிடித்து வெளியில் தள்ளும் போது நீ சிரித்ததையும் நான் அப்போது குறுகிப்போனதை பற்றியும் எழுதவா..

அடிகளும், அவமானங்களும் தேவதை உனக்காக தானே என்று மீண்டும் உன் கல்லூரி வந்து ஒரு சிகரெட் பாக்கெட் வாங்கி கொடுத்து வாட்ச்மேனை தோழனாக்கிய கதையை பற்றி எழுதவா..

உன்னை தேடி அலைந்ததால் நான் தொலைத்த என் கல்லூரி நாட்களுக்கு பரிசாய் கிடைத்த அரியர்களுக்காக அம்மாவும் அப்பாவும் என் முதுகு வீங்கும் வரை பாராட்டு விழா நடத்தியதை பற்றி எழுதவா..

எழுதவா....எழுதவா...இத்தனை தூரம் எழுதிவிட்டேன், இதையே தேர்வுகளில் எழுதியிருந்தால் என் முதுகாவது வீங்காமல் பிழைத்திருக்கும்...யார் கண்டது? என் நல்ல மதிப்பெண்ணை பார்த்துவிட்டு உன்னைவிட நல்ல பிகர் என்னை லவ் பண்ணியிருக்கும்......இதை நீ படிக்கும்போது சிந்தும் கண்ணீர்த்துளியை ஏந்திக்கொள்ள கைகளில் உன் அருகில் நான் இருப்பேன்.....என்னைப்பற்றி என்னைவிட தெரிந்த உனக்கு இப்படி பொய்களை நம்புவதில் நியாயமில்லை,

உன் கண்களில் நீ சொல்லாத காதலையா நான் என் கடிதத்தில் காண்பிக்க போகிறேன்?

எத்தனை பக்கங்கள் நான் மாய்ந்து மாய்ந்து எழுதினாலும் என்னைப்பார்த்ததும் அடித்துக்கொள்ளும் உன் இமைகளும், என் மூச்சு காற்றிலே மலர்ந்துவிடும் நம் காதல் பூக்களும், அத்தனை பக்கங்களையும் கிண்டலுடன் பார்த்துவிட்டு...நம் அனுமதி இல்லாமலே ஊர் சுற்ற சென்றுவிடும்.....

நம் காதலை கை கோர்த்து சுற்ற விட்டு விட்டு......இந்த எழுத்துக்களை மட்டும் யாருக்கு அர்ச்சனை செய்யப்போகிறேன்?

உன் கூந்தலை விட்டு வந்துவிட்டால் பூக்கள்கூட குப்பைதான்.....நம் காதலை சொல்லாத என் எழுத்துக்களும் எனக்கு எப்போதும் குப்பைதான்!

நீ வரும் தடம் பார்த்து என் எழுத்துக்களை தூவிக்கொண்டே வருகிறேன்.....அதுகூட அழுத்திவிட்டால் என்னிடம் சொல்....என் இதயத்தை எடுத்து வைத்து உன் பாதங்களில் ஒத்தி எடுக்கிறேன்!

இப்படிக்கு,
நானாய் பிறந்து நீயாய் வாழ்பவன்..

ஜோதி - கடைசி பாகம்

2011-02-07T11:59:00.001+08:00

கதையின் முந்தைய பாகங்கள்..

"ஜோதி" முதல் பாகம் ஜோதி" இரண்டாம் பாகம்

"ஜோதி" மூன்றாம் பாகம் ஜோதி" நான்காம் பாகம்

"ஜோதி" ஐந்தாம் பாகம்            "ஜோதி" ஆறாம் பாகம்
"ஜோதி" ஏழாம் பாகம் "ஜோதி" எட்டாம் பாகம்
"ஜோதி" ஒன்பதாம் பாகம்    "ஜோதி" பத்தாம் பாகம்

"ஜோதி" பதினொன்றாம் பாகம் "ஜோதி" பனிரெண்டாம் பாகம்

டாக்டரை அனுப்பி விட்டு வெளியே கிளம்பினேன். போரடித்தது. சரி அருண் வீட்டு செல்லலாம் என கிளம்பினேன். அவன் மனைவி கூட ஊருக்கு போயிருக்காங்க. கொஞ்ச நேரம் பேசி விட்டு வரலாம் என கிளம்பினேன். நான் அவன் வீட்டிற்கு சென்றபோது உட்கார்ந்து, எதையோ பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் கண்கள் கலங்கியிருந்தது. என்னைப் பார்த்ததும், கையிலிருந்ததை மேஜை ட்ராயரில் போட்டுவிட்டு சகஜமாக பேச ஆரம்பித்தான்.

“என்னாடா வெளியே போகலையா இன்னைக்கு?”

“இல்லடா. போரடிச்சது அதான் பேசலாம்னு வந்தேன்.”

”சரி டீ சாப்பிடுறியா நான் கூட இன்னும் சாப்பிடலை. இரு போட்டு எடுத்து வரேன்.” என்று கிச்சனுக்குள் நுழைந்தான்.

“சார் போஸ்ட்”

“இங்க அருண் குமார்னு...”

“இந்த வீடுதான்” லட்டர் அவன் மனைவியிடமிருந்து வந்திருந்தது. லட்டரை மேஜை மேல் வைத்தேன். அப்போது அவன் டிராயரில் எதையோ மறைத்தது நினைவுக்கு வந்தது. பார்க்கலாமா வேண்டாமா? மனப்போராட்டத்திற்கு பிறகு மெதுவாக திறந்தேன். உள்ளே இருந்தவை...........

“டேய் அருண் என்னடா இது? இந்த வீடு நான் மதுரையில் பார்த்திருக்கேன். அந்த மேனேஜர் வீட்டுக்கு எதிர்வீடு இது. இந்த பையன் யாரு? அதை விடு இதென்ன ஜோதி கடத்தல், மகேஷ் வேதனைப்படுதல்னு என்னென்னமோ எழுதியிருக்கு அவளையும் மதுரையில்தான் கண்டுபுடிச்சோம். சொல்லுடா. இது என்ன? இதுக்கும் உனக்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

அருண் சிறிது நேரம் அமைதியாக இருந்து விட்டு பேச ஆரம்பித்தான். “ஜெயந்த் என்னை மன்னிச்சிடுறா, நான் உன்கிட்ட சில விஷயங்களை மறைச்சிட்டேன். என் சொந்த ஊர் மதுரைன்னு உனக்கு தெரியும். நாம படிக்கிறப்ப சொல்லியிருக்கேன் ஞாபகம் இருக்கா. ஊர்ல எனக்கு சில நண்பர்கள் இருக்காங்க, அவங்க என்னை குமார்னு கூப்பிடுவாங்கன்னு”

“ஜோதி மகேஷ் கிட்ட சண்டை போடுகிட்டு ஷீலாவை பார்க்க போனா, ஆனா அவ மகேஷ் திட்டினதால ஊரை விட்டு போனது கேள்விப்பட்ட ஷீலா என்ன செய்யதுன்னு தெரியாம தற்கொலை செய்ய போனா. யதேட்சையா நான் பார்த்து தடுத்தேன். அவ மகேஷை அந்த நிமிசம் வெறுத்தா. வாழப் பிடிக்கலன்னு சொன்னா. நான் கொஞ்ச நாள் அவரை விட்டு பிரிஞ்சி இருக்கலாமேன்னு சொன்னேன். அவங்க அப்பாவும் இப்ப உயிரோட இல்ல. எங்க போறதுன்னு அவளுக்கு புரியலை. சொந்தக்காரங்க வீடுன்னா மகேஷ் தேடி வந்துருவாரே. நான் திருச்சியில எனக்கு தெரிஞ்ச விடுதியில ஜோதியை தங்க வச்சேன்”

“நான் முரளிகிட்ட இந்த விசயத்தை சொன்னப்ப அவன் வேற மாதிரி யோசிச்சான். இன்னைக்கு இல்லனாலும் என்னைக்காவது ஜோதி மனசு மாறிட்டா மகேஷும் ஜோதியும் சேர்ந்துடுவாங்க. அதனால ஜோதியை கடத்தி அடைச்சு வைக்கனும்னு நினைச்சான். எனக்கு அதில விருப்பம் இல்ல. ஆனா அவன் கணேஷ் நிலைமையையும் ஃபிரண்ட்ஷிப்பையும் காரணம் காமிச்சு என்னை அமைதியாக்கிட்டான்.”

“அவனே விடுதிக்கு போய் ஷீலா அழைச்சிட்டு வரச்சொன்னதா பொய் சொல்லி எப்படியோ ஜோதியை கடத்திட்டான். அவன் ஊர்ல அவனுக்கு செல்வாக்கு ஜாஸ்தி. ஜோதியை அங்க தந்திரமா கடத்தி வச்சிருந்தான். ஆனா ஒரு தப்பிக்கிற முயற்சியில அடிப்பட்டு ஜோதிக்கு நினைவு போயிருச்சு. முரளி அவன் ஹாஸ்பிடல்லேயே சேர்த்து பார்த்துகிட்டான். அவளை எங்கேயும் போக விடலை. அவளை யாரும் பார்க்கவும் வரலை. இதனால அவ அங்க இருக்கிறது யாருக்குமே தெரியலை. மகேஷ் நாளாக நாளாக ரொம்ப வேதனைப்பட ஆரம்பிச்சார். என்னைக்காவது அவரா தற்கொலை பண்ணி சாவார்னு முரளி காத்திருந்தான். ஆனா அப்பதான் நீ அவளை பார்த்து என்னென்னமோ ஆச்சு........”

“எல்லாம் சரி அருண் நீ சொன்ன கணேஷ்-ஆகாஷ் விசயத்துக்கும் ஜோதி-மகேஷ்க்கும் என்ன சம்பந்தம்?”

“மாலாவோட அண்ணன் வேற யாருமில்ல மகேஷ்தான்.”

”அன்னைக்கு மாலாவோட அண்ணன் திட்டி அவமானப்படுத்தினது தாங்க முடியாம ஆகாஷ் தற்கொலை பண்ணிகிட்டான். அதை கண்ணால கணேஷ் பார்த்தும் அவனால தடுக்க முடியலை. அந்த சம்பவம் அவன் மனநிலையை பாதிச்சிடுச்சு. இது முரளியை ரொம்ப கோவப்படுத்தியது. மாலாவோட அண்ணனை கொலையே பண்ணிடலாம்னு நினைச்சான் நான் தடுத்தேன். மாலாவோ கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு நிம்மதியா இருக்கா. மகேஷ் அவர் ஊரை விட்டு கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு எந்த ஊருக்கு போனாருன்னே தெரியலை. நான் இங்க குடிவந்தப்பதான் ஜோதி-மகேஷை பார்த்தேன்.”

அப்போதுதான் நினைவுக்கு வந்தது. ”அருண் முரளிதான் டாக்டர்னா. அவர் இப்பதானே ஜோதி-மகேஷை தேடி வந்து போனாரு”

“என்னடா சொல்றே, முரளி வந்தானா??”

“ஆமாண்டா ஏன் பதட்டப்படறே?”

“அய்யோ...ஜோதி இங்க வந்ததால என்ன பண்ணுறதுன்னே தெரியாம மறுபடியும் மகேஷை கொலையே பண்ணிடலாம்னு சொல்லிகிட்டு இருந்தான். நான் தடுத்து வச்சேன். அவன் இங்க வந்தானா அப்போ...”

அந்த மதிய நேரத்தில் அதிக கூட்டமில்லை கோயிலில்.

”என்னங்க ஜெகன் நம்ம கூடத்தானே இருப்பான். எங்கேயும் போகமாட்டான் இல்ல?”

“இல்ல ஜோதி, ஜெகன் நம்ம கூடத்தான் இருப்பான்”

“ஆனா நீ இருக்க மாட்டே...!”

“யார் சார் நீங்க ”

“ஆகாஷ் ஞாபகமிருக்கா?..........” என ஆரம்பித்து முரளி எல்லாவற்றையும் சொல்லி முடித்தான்.

“நான் அப்படியெல்லாம் நடக்கும்னு நினைக்கலை. ஆனா நீங்க அதுக்காக...”

“இதுக்குமேல உன்னை விடப் போறதில்லை” கத்தி போன்ற ஒரு ஆயுத்ததுடன் மகேஷை நோக்கி பாய்ந்த முரளியை பின்னாலிருந்து யாரோ பிடித்து இழுத்தார்கள்.

”வெங்கடேஷ் நீங்களா?”

“யார் சார் இவன்”

முரளி கோபமாக வெங்கடேஷை உதறித் தள்ள வெங்கடேஷ் ஜோதிமேல் விழுந்தார். ஜோதி தடுமாறி கோவில் சுவற்றில் முட்டிக் கொண்டு மயங்கினாள். முரளி மீண்டும் வேகமாக பாய்ந்தான். நடந்த சண்டையை பார்த்துக் கொண்டிருந்த ஜெகன் பலமாக அழ ஆரம்பித்தான். அவனை தூக்க குறுகே வந்த வெங்கடேஷை முரளியின் கத்தி பதம் பார்த்தது.

அப்போதுதான் நானும் அருணும் அங்கே போய்ச் சேர்ந்தோம். அருண் எப்படியோ முரளியை தடுத்தான். நான் ஜோதியையும் வெங்கடேஷ்-ஜெகனையும் கவனித்தேன்.

எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டிருந்த மகேஷ் தழுதழுத்த குரலோடு பேசினார். “சாரி முரளி. நான் அன்னைக்கு இருந்த மனநிலைமையில் ஒரு மனிதன் தற்கொலை செஞ்சிக்கிற அளவுக்கு பேசியிருக்கக் கூடாது. அந்த குற்ற உணர்ச்சி என் வாழ்நாள் முழுதும் இருக்க போகுது. அப்படி பார்த்து கல்யாணம் செஞ்சு வச்ச என் தங்கையும் இப்ப நிம்மதியா வாழலை. நீங்க செஞ்ச எதுவும் எனக்கு பெரிசா படலை. ஏன்னா என்னால இனி நடந்ததை மாற்ற முடியாது. இதுக்கு மேலயும் உங்களுக்கு என் மேல கோபம்னா என்னை கொன்னுடுங்க.”

ஆபிசில் விழா நன்றாக நடைபெற்றுக் கொண்டிருந்தது. பாஸ் தீனதயாள் ஒரு புதிய ஃபாக்டரியை திறந்து வைப்பதுடன் தன் மாப்பிள்ளை கார்த்திக்கை ஜேஎம்டியாக அறிவிக்கும் ஃபங்ஷன் அது.

வாழ்க்கை ஒரு சுவாரசியமான நாவல் போன்றது. எப்போது எந்த திருப்பங்கள் வருமென்றே தெரியாது. ஜோதி அந்த சம்பவத்தில் அடிப்பட்டு மீண்டும் நினைவு வந்ததும், அங்கே ஜெகனை பார்க்க அவர்களை பின் தொடர்ந்த வெங்கடேஷ் அவர்களை காப்பாற்றியதும், பின் மனம் மாறி இனி ஜெகன் அவர்களிடமே வளரட்டும், ஆனால் என்றாவது ஆசைப்பட்டு ஒரு வெளியாளாக வந்து பார்க்க அனுமதி கேட்டதும் எனக்கு ஆச்சரியமாகவே இருந்தது.

முரளி மனம் மாறவில்லை. ஆனால் அவர் இப்போது சாந்தமாகிவிட்டார். அதற்கு கணேஷ் தேறி வருவது கூட காரணமாக இருக்கலாம். அருண் ஜோதியிடம் மன்னிப்பு கேட்ட பின்பும் மனம் கேளாமல் அங்கிருந்து வீட்டை காலி செய்து கொண்டு வேறு பகுதிக்கு சென்று விட்டான். காலம் போடும் கணக்கு என்றைக்கும் புரிவதில்லை. ஆனால் எல்லாவற்றிலும் அன்பு அடிப்படையாக இருந்ததை உணர்ந்தேன்.

தூரத்தில் ஸ்வப்னாவும் கோகுலும் சிரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தனர். காலம் நினைத்தால் அவர்கள் கூட இணையலாம்....

ஃபோன் ஒலித்தது.

“ஜெயந்த் அம்மா பேசறேண்டா”

“சொல்லும்மா”

“நாங்க உனக்கு பொண்ணு பார்த்திருக்கோம்டா...

"என்னம்மா சொல்றீங்க...

"ஆமா அடுத்த வாரம் புறப்பட்டு வா. நீயும் பார்த்திடலாம். பொண்ணு நமக்கு சொந்தம்தான் பேரு ஜெயஸ்ரீ.”

(முற்றும்)

"ஜோதி" கதையை பொறுமையாக படித்து தங்கள் கருத்துக்களை வெளிப்படையாக கூறிய அனைவருக்கும், மேலும் என்னை ஊக்கப்படுத்திய அனைத்து நண்பர்கள் மற்றும் சில நேரத்தில் சேற்றில் மாட்டிக்கொண்ட குதிரையை போல கதை தத்தளித்த பொது எனக்கு உதவி செய்து பல ஆலோசனைகள் தந்த அன்பு நண்பர் எஸ்.கே அவர்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த நன்றி.

ஜோதி - XII

2011-02-05T12:24:00.000+08:00

கதையின் முந்தைய பாகங்கள்..

"ஜோதி" முதல் பாகம் ஜோதி" இரண்டாம் பாகம்

"ஜோதி" மூன்றாம் பாகம் ஜோதி" நான்காம் பாகம்

"ஜோதி" ஐந்தாம் பாகம் "ஜோதி" ஆறாம் பாகம்

"ஜோதி" ஏழாம் பாகம் "ஜோதி" எட்டாம் பாகம்

"ஜோதி" ஒன்பதாம் பாகம் "ஜோதி" பத்தாம் பக்கம்

"ஜோதி" பதினொன்றாம் பாகம்

"நான் அவளை ஏமாத்திட்டேன்..அவ என்னால எவ்வளவோ கஷ்டப்பட்டுருக்கா. அவ சாகறப் போறப்ப கூட அவ கூட என்னால இருக்க முடியலையே....” கண்கலங்கினார் வெங்கடேஷ்.

அவரும் ஷீலாவோட காதல் வீட்டுக்கு தெரிஞ்சதும் வீட்டை விட்டுப் போய் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டாங்க. ஆனா அவங்க வாழ்க்கை வறுமையிலதான் இருந்துருக்கு. வெங்கடேஷ் தன் ஃபிரண்ட் சொன்ன திருடுற ஐடியாவுக்கு ஒத்துக்கிட்டு அது ஷீலாவோட கைது வரைக்கும் போயிருக்கு. ஷீலாவை கைது பண்ண உடனே வெங்கடேஷ் போலீஸ்ல சரண்டாகிட்டார். ஆனா ஷீலா வெங்கடேஷ் மேல கோபம் வெறுப்பு எல்லாம் அதிகமாகி அதுக்கப்புறம் ஒருதடவை கூட ஜெயில்ல பார்க்கலையாம். சாகறதுக்கு ஒரு வாரம் முன்னாடி தான் சாகப்போறதையும் குழந்தை நல்ல இடத்தில் இருப்பதாகவும் அதை என்னைக்கும் தேட வேண்டாம்னு எழுதியிருக்கா. வெங்கடேஷ் அப்ப ரீலீஸ் ஆகப்போறது கூட அவளுக்கு தெரியலை. அவர் எப்படியோ ஆஸ்பத்திரி அங்க இங்கன்னு விசாரிச்சு இங்க வந்துட்டார்.

“எல்லாத்தையும் இழந்துட்டு தனியாள இருக்கிற நான் என் குழந்தை என் கூட இருக்கணும் நினைக்கறதுல என்ன தப்பு சார்?”

அவர் கேள்விக்கு என்னால் பதில் சொல்ல முடியவில்லை. ஆனால் ஜோதியின் நிலையை கூறி கொஞ்ச நாட்களுக்கு ஜெகன் அவளிடம் இருக்க எப்படியோ நானும் மகேஷும் அனுமதி வாங்கினோம். அவர் பிரிய மனமில்லாமல் அங்கிருந்து சென்றார்.

		ரிஜிஸ்டர் ஆபிஸில் நடந்தது 1/2
		கார்த்திக்-அபிநயா இருவரும் ரிஜிஸ்டரில் கையெழுத்திட்டர்கள். சாட்சிக்காக, அபிநயா சார்பாக அவள் தோழி கவிதாவும், அருணும் கையெழுத்திட்டனர். கார்த்திக் சார்பாக நானும் அவன் நண்பன் ஒருவரும் கையெழுத்திட்டோம். மாலையும் கழுத்துமாக சந்தோசத்துடன் வெளியே வந்தபோது, ஒரு கார் வந்து நின்றது அதிலிருந்து இறங்கினார்கள். என் பாஸ் தீனதயாளும், கோகுலும். கார்த்திக்-அபிநயாவை கோபத்துடன் பார்த்து விட்டு வேகமாக என்னிடம் வந்து என்னை அறைந்தார். ”என் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வைக்க நீ யாருடா” “இல்ல, சார் அவங்க உயிருக்குயிரா...” அவர் கண்டபடி பேசி திட்ட ஆரம்பித்தார்.

ஜோதியை இங்குள்ள மருத்துவர்களிடம் காண்பித்தபோது ஏதோ தலையில் அடிப்பட்டு நினைவு மறந்து போயுள்ளதாகவும். அது விரைவில் குணமாகிவிடும் என்றனர். எனக்கு கல்லூரி காலங்கள் நினைவுக்கு வந்தது. அவளுடன் பழகிய கல்லூரி நண்பர்களை பார்த்தால் நினைவுக்கு வருமா? என் யோசனையை மகேஷிடம் கூறிய போது....

“உங்களையே அவளுக்கு ஞாபகம் இல்ல. மற்றவங்களை நினைவுக்கு வருமா என்ன?”

“என்ன சொல்றீங்க?”

அவர் மவுனமாக உள்ளே சென்று ஒரு டைரியை எடுத்து வந்து என்னிடம் தந்தார்.

அது ஜோதியின் டைரி. அவர் பார்க்கச் சொன்ன பக்கத்தில் நான் அவளிடம் காதலைச் சொன்னதை எழுதியிருந்தாள் அடுத்தப் பக்கத்தில்....

”ஜோதி காணாம போனப்ப ஏதாவது விவரம் கிடைக்குமான்னு தேடுனப்ப கிடைச்ச டைரி இது. வேற வழியில்லாம படிச்சப்ப உங்க மேல இருந்த ஈர்ப்பு தெரிஞ்சது. ஆனா அதை அவளே நிராகரிச்சதானல எனக்கு அந்த விசயம் பெரிசா படலை. உங்களையே அவளுக்கு நினைவில் இல்லை. மே பி அதுக்கு பல வருடங்கள் சந்திக்காதது கூட காரணமா இருக்கலாம். ஆனா ஈர்ப்பு இருந்த உங்களையே அவளுக்கு நினைவில்லையே மற்றவங்களை எப்படி? ”

ஜோதிக்கு என்னைப் போல் முழுமையான காதல் இருந்திருக்கவில்லை என்பதே எனக்கு அதிர்ச்சியாக இருந்தது. நான் காத்திருந்த காதல் பொய்த்துப் போனதை விட இது மிகவும் வேதனையாகவே இருந்தது. கலங்கிய கண்களை மகேஷுக்கு தெரியாமல் துடைத்துக் கொண்டு பேசினேன்.

”எனக்கும் கூட அது ஈர்ப்புதான் போல சார்... எனக்கும் சில வருடங்களில் எல்லாம் மறந்து விட்டது. இங்கே யதேட்சையாய் கேள்விப்பட்டுதான் எல்லாம் விசாரித்தேன். சரி விடுங்க. அதான் டாக்டர் மீண்டும் ஏதாவது அதிர்ச்சி ஏற்பட்டால் உடனே சரியாகிடும். இல்லன்னாலும் படிப்படியா சரியாயிடும் சொன்னார்ல பார்ப்போம்.”

கனத்த மனதுடன் அங்கிருந்து கிளம்பினேன்.

		ரிஜிஸ்டர் ஆபிஸில் நடந்தது 1/2
		”சார். ஒரு நிமிஷம். உங்க பொண்ணு விருப்பப்பட்டாங்க கல்யாணம் பண்ணிகிட்டாங்க. நான் ஜஸ்ட் ஹெல்ப் பண்ணேன். அவ்வளவுதான். இவங்க உங்களை மீறி கல்யாணம் பண்ணிகிட்டாங்க. அது உங்களுக்கு புடிக்காததுக்கு ஆயிரம் காரணம் இருக்கலாம். ஆனா எல்லாத்தும் அடிப்படையானது அன்பு.... உங்களுக்கு அவங்கமேல இருக்கிற அன்பு அதுதானே சார்? அந்த அன்பு உங்க பொண்ணுக்கு இருக்குல்ல. இப்ப கல்யாணம் பண்ணிகிட்டதால இரண்டு அன்பும் போயிடுமா சார்?. அந்த அன்புக்கு முன்னாடி நீங்க சொல்ற காரணங்கள் ரொம்ப பெரிசா என்ன?” “இவங்க செஞ்ச காதலும் ஒரு வித அன்பு தானே. அது தப்பில்லையே. நான் இவங்களுக்கு செஞ்ச ஹெல்ப்புக்காக உங்களுக்கு என் மேல கோபம் வரலாம். அதுக்காக நீங்க என்னை என்ன வேணும்னாலும் பண்ணுங்க. ஆனா இவங்க இப்ப உங்க சொந்தங்கள் சார். இவங்க மேல அன்பு காமிங்க. இவங்களை வெறுத்துடாதீங்க” அவர் என்ன நினைத்தாரோ தெரியவில்லை. கார்த்திக்- அபிநயா இருவரையும் பார்த்து “காரில் ஏறுங்க” என்றார்.

நீண்ட நாட்களுக்கு பிறகு மனசு லேசாக இருந்தது. ஸ்வப்னா இப்போ அவங்க அப்பா கூட ரொம்ப அன்பாயிட்டா. கார்த்திக்-அபிநயாவை எங்க பாஸ் ஏத்துகிட்டு இரண்டு வீட்லயும் பேசி க்ராண்டா ரிஷப்சனும் செஞ்சிட்டாரு. குறிப்பா என்னை வேலையை விட்டு தூக்கலை! ஜோதிக்கும் கொஞ்சம் கொஞ்சம் நினைவு வந்துருக்கு. மகேஷ் கூட நல்லா சகஜமாயிட்டா. ஜெகனும் ஜோதியை அம்மா மாதிரி நினைக்க ஆரம்பிச்சிட்டான். என்னிடம் கூட ஜோதி நல்லா ஃப்ரெண்ட்லியா பழகுறா.

அன்று ஞாயிற்றுக்கிழமை. லேட்டாக எழுந்திருக்கும் எனக்கு அன்று கொஞ்சம் சீக்கிரம் விழிச்சிட்டேன். வெளியே வந்தப்ப, ஜோதி, மகேஷ், ஜெகன் மூவரும் எங்கோ கிளம்பிக் கொண்டிருந்தனர். ஏதோ திருவெற்றியூர் கோயிலுக்கு செல்வதாக சொன்னார்கள். நான் என் வேலைகளையெல்லாம் பார்த்துட்டு குளிச்சிட்டு வந்தபோது, யாரோ கதவை தட்டினார்கள். திறந்த போது ஒருவர் நின்று கொண்டிருந்தார். அட, இவர் ஜோதியை கண்டுபிடித்த ஆஸ்பிட்டலின் சீஃப் டாக்டர் அல்லவா? இங்கே எங்கே?

“டாக்டர் நீங்க எங்க இங்க?”

“நீங்க இங்கதான் இருக்கீங்களா? இல்ல ஜோதியையும், அவங்க ஹஸ்பண்டையும் பார்க்க வந்தேன். மேலே இல்லை. அதான் விசாரிக்கலாம்னு. அவங்க எங்கே?”

“அவங்க கோயிலுக்கு போயிருக்காங்க. திருவெற்றியூர் அம்மன் கோயில்.”

“அப்படியா சரி நான் அவங்களை அப்புறம் வந்து பார்க்கிறேன். வந்தா சொல்லிடுங்க”

“சரிங்க.”

அவர் கிளம்பிய போது நினைவுக்கு வந்தது. இவர் பெயர் கூட இதுவரை கேட்கவில்லை.

“நான் ஆஸ்பிட்டல்ல கூட கவனிக்கலை. டாக்டர் உங்க பேர் என்னன்னு தெரிஞ்சிக்கலாமா? ”

“என் பேர் முரளி”

அடுத்த பாகத்தில் முடியும்...

ஜோதி - XI

2011-01-31T12:00:00.000+08:00

கதையின் முந்தைய பாகங்கள்..

"ஜோதி" முதல் பாகம் ஜோதி" இரண்டாம் பாகம்

"ஜோதி" மூன்றாம் பாகம் ஜோதி" நான்காம் பாகம்

"ஜோதி" ஐந்தாம் பாகம் "ஜோதி" ஆறாம் பாகம்

"ஜோதி" ஏழாம் பாகம் "ஜோதி" எட்டாம் பாகம்

"ஜோதி" ஒன்பதாம் பாகம் "ஜோதி" பத்தாம் பக்கம்

ஜோதி வந்து ஒரு வாரம் ஆச்சு.இப்ப பரவாயில்லை அவளுக்கு மகேஷை நல்லா அடையாளம் தெரிஞ்சிடுச்சு. ஜெகனோட ரொம்ப அச்சாட் ஆயிட்டாள். மகேஷை அடையாளம் தெரிஞ்சிகிட்டாளான்னு குழப்பமா இருக்கலாம் உங்களுக்குக்கு...

ஜோதியை நான் ஆஸ்பிட்டல்ல பார்த்து ரொம்ப அதிர்ச்சியானேன். அவளுக்கு என்னை அடையாளமே தெரியலை. அங்கிருந்த சீஃப் டாக்டர்கிட்ட விசாரிச்சப்ப “நான் ஜோதியை 6 மாசம் முன்னாடி ஒருநாள் ரோட்டில் அடிபட்டு கிடக்கிறதை பார்த்து இங்க கொண்டு வந்தேன். 2 மாசம் கழிச்சு நினைவு திரும்பினாலும் அவளுக்கு அடிப்பட்டதில பழசெல்லாம் மறந்துருச்சு. அவங்க பேரை தவிர எதுவும் ஞாபகம் இல்ல. செலக்டிவ் அம்னீஷியா. ஆனா நினைவு எப்ப வேணும்னாலும் திரும்பலாம். விளம்பரம் கொடுத்தோம். இவங்களை தேடி யாரும் வரலை. இன்னும் ட்ரீட்மெண்ட் முடியலை அதான் இங்க வச்சிருக்கோம்” அப்படின்னார். அப்புறம் மகேஷை வர வச்சேன். மகேசை அவளுக்கு ஏதோ நெருங்கின உறவு மாதிரி இருக்கறதா சொன்னாள். நாங்க அவளை சென்னைக்கு கூட்டிட்டு வந்துட்டோம்.

அப்புறம் எனக்கு தோணுச்சு ஜோதி ஜெகன் மேல ரொம்ப பாசம் வச்சிருக்கா. அப்ப அவன் கூட பழக விட்டா நினைவு திரும்பலாம். நான் சொன்ன யோசனையை மகேஷ் ஏத்துகிட்டார். இந்த ஒரு வாரத்தில் நல்ல இம்ப்ரூவ்மெண்ட். அவ மகேஷை கணவனா ஏத்துகிற நிலைக்கு வந்துட்டா. ஜெகனை தன் குழந்தையாவே நினைச்சு பழக ஆரம்பிச்சிட்டா. ஜெகனும் தன் அம்மாவை கொஞ்சம் கொஞ்சமா மறந்துட்டு வரான்.

என்ன கொடுமைன்னா என்னை பார்த்தா எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்குன்னு இப்பத்தான் சொல்றா...ம்ஹூம்.

-----------------------------------------------

அந்த மரத்தடியில் ஸ்வப்னா என் முன் நின்றிருந்தாள்.

இந்த ஒரு வாரத்தில் இவளை சமாளிக்கறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆயிடுச்சு. விட்டா எம்டிக்கிட்ட மாட்டியே விட்ருவா போல. நேத்து அப்படித்தான் அவ வீட்ல அன்பில்லாத அப்பாவுக்கு-னு லட்டர் எழுதி வச்சுட்டு சாயங்காலம் வீட்டுக்கு வந்துட்டா. அவளை சமாதானப்படுத்தி வீட்டுக்கு அனுப்பறதுக்குள்ள போதும் போதும்னு ஆயிடுச்சு. நானே ஏற்கனவே பல குழப்பத்தில இருந்தேன். எனக்கு என்ன செய்யறதுன்னே தெரியலை. இவகிட்ட பேசி காதல் இல்லைன்னு புரிய வைக்கனும்னு வரச் சொன்னேன்.

“ஸ்வப்னா. நீ என் மேல வச்ச அன்புக்கு ரொம்ப நன்றி. எனக்கு உன்னை பிடிக்கும். உன்னோட இன்னசென்ஸ், குழந்தைத்தனம் எல்லாம் புடிக்கும். ஆனா....உன்னை நான் லவ் பண்ணலை. அப்படி ஒரு எண்ணமே எனக்கு வரலை. ப்ளீஸ் புரிஞ்சுக்கோ... உன் மனசுக்கு புடிச்ச மாதிரி கணவன் கிடைப்பான். ஆனா அது நா இல்ல...உன் அப்பா உன்மேல ரொம்ப பாசம் வச்சிருக்கார். நான் அவர் கூட பழகினது கொஞ்ச நேரம்தான் ஆனா அவர் தன்னைப் பத்தி பேசுனது விட உன்னை பத்திதான் அதிகமா பேசுவார்.”

“ஜெயந்த் உங்களுக்கு தெரியாது எங்கப்பா சின்ன வயசில இருந்தே என்னை சரியா கவனிக்க மாட்டார். அவர் அன்பில்லாதவர். அது எனக்கு புடிக்காது. அப்படியே படிப்படியா வளர்ந்து எனக்கு அவர் மேல கோவம்தான் வருது. அவர் பண்ணுறது எதுவுமே எனக்கு புடிக்காது. இப்ப கூட எனக்கு மாப்பிள்ளை பார்த்துருக்கார். அதான் நேத்து கூட நான் உங்க வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்”

“தட்ஸ் இட்.. உனக்கு என்னை புடிக்கும்கிறதை விட உங்கப்பா விட்டு விலகி வாழணும்னு நினைக்கிற. இல்ல ஸ்வப்னா. உங்கப்பா உன் கூட இல்லங்கிறதுதானே உன் குறை. ஆனா அவர் யாருக்காக அப்படி உழைக்கிறார், உனக்காகதானே. தனக்குன்னு எந்த சுகங்களும் தேடிக்காம உனக்காகவே வாழறவரையா அன்பில்லாதவர்னு சொல்றே. தப்பு ரொம்ப தப்பு. உன் அப்பா கூட பேசு மனசு விட்டு பேசு. அவர் அன்பு உனக்கு புரியும். உனக்கும் அவர் மேல அன்பு வரும்.”

“ஸ்வப்னா நான் உனக்கு ஒரு நல்ல நண்பனா என்னைக்கும் இருப்பேன். ஆனா காதலனாவோ கணவனோ என்னால முடியாது சாரி...”

ஸ்வப்னா அமைதியாக இருந்தாள். பின் ஏதோ முடிவோடு கிளம்பினாள்.

“தேங்க்ஸ் ஜெயந்த். எனக்கு எங்கப்பா மேல ரொம்ப அன்பு அதிகம் அதனாலதானே அவர் கூட இல்லங்கிறதுக்கு கோபப்படுறேன். அது எனக்கு இப்ப புரியுது. ரொம்ப நன்றி............ நீங்க என்னை காதலிக்கலன்னு சொன்னது எனக்கு வருத்தம்தான் ஆனாலும் ஒரு நல்ல தோழியா என்னை ஏத்துகிட்டீங்களே அது போதும்...”

-----------------------------------------------

எப்படியோ இந்த ஸ்வப்னா பிரச்சினை ஒரு வழியா முடிஞ்சது. ஜோதி கிடைக்காதது வருத்தம்தான், இருந்தாலும் இப்ப அவ கணவன் கூட சேர்ந்துட்டா அது எனக்கு போதும். இந்த கார்த்திக் - அபிநயா விசயம் இருக்கு... நாளைக்கு ரிஜிஸ்டர் மேரேஜ் பண்ண எல்லா ஏற்பாடும் பண்ணியாச்சு. எல்லாம் நல்லபடியா நடக்கணும். கோகுல் அப்பப்ப என்னை சந்தேகமா பார்க்கிற மாதிரியே இருக்கு ஏதாவது கண்டுபுடிச்சிட்டானா?

யோசனையுடன் வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தபோது ஃபோன் ஒலித்தது.

“ஹலோ”

“ஜெயந்த் நான் அம்மா பேசறண்டா”

“சொல்லும்மா எப்படியிருக்க”

“எல்லோரும் நல்லா இருக்கோம்டா. நீதான் எங்க ஆசையை நிறைவேத்த மாட்ற. எப்பத்தான் உனக்கு கல்யாணம் ஆகப்போகுதோ.”

நான் யோசித்தேன். சிறிது மவுனத்திற்கு ”சரிம்மா.. உன் இஷ்டம்போல பொண்ணு பாரு. எனக்கு சம்மதம்”

“அப்படியாடா. டேய்..ரொம்ப சந்தோசம்டா. ரொம்ப சந்தோசம்...வச்சிருடறண்டா” அம்மா சந்தோசத்துடன் ஃபோனை வைத்தாள்.

நான் சிரித்துக் கொண்டே வீட்டுக்குள் சென்றேன். குளித்து விட்டு வெளியே வந்தபோது மாடியில் ஏதோ சத்தம் கேட்டது. மேலே ஏறிச் சென்ற போது....

ஜெகன் ஜோதியிடம் ஒண்டியிருக்க ஜோதி அவனை அணைத்தடி படி இருந்தாள். மகேஷ் அருகில் நின்றிருந்தார். அவர்களுக்கு அருகில் “என் குழந்தை எனக்கு வேணுங்க” என ஒருவர் சற்று கோபத்தோடு கூறிக் கொண்டிருந்தார். நான் அருகில் சென்று கேட்டேன்.

”மகேஷ் இது...யாரு”

அவர் தயக்கத்துடன் சொன்னார், “ஜெயந்த்... இவர்... வெங்கடேஷ். ஷீலாவோட கணவர்”

தொடரும்...

ஜோதி - X

2011-01-28T12:04:00.001+08:00

கதையின் முந்தைய பாகங்கள்..

"ஜோதி" முதல் பாகம் ஜோதி" இரண்டாம் பாகம்

"ஜோதி" மூன்றாம் பாகம் ஜோதி" நான்காம் பாகம்

"ஜோதி" ஐந்தாம் பாகம் "ஜோதி" ஆறாம் பாகம்

"ஜோதி" ஏழாம் பாகம் "ஜோதி" எட்டாம் பாகம்

"ஜோதி" ஒன்பதாம் பாகம்

சென்னை. அழுது கொண்டிருந்த ஜெகனை சமாதானப்படுத்தி தூங்க வைத்தேன். அவன் அம்மாவிற்காக ஏங்குகிறான். நான் என்ன செய்வது?

எதேட்சையாய் பஸ்ஸில் கார்த்திக்-அபிநயாவை சந்தித்ததும் நான் அவர்களை தேடியது அவர்கள் பேசியதை கேட்டதை சொன்னவுடன் என்னிடம் உதவி கேட்டது எனக்கு வியப்பாகத் தான் இருந்தது. இருந்தாலும் என் மனது அவர்களுக்கு உதவச் சொன்னது. அருணிடம் பேசி அவன் உதவியால் இங்கே தெரிந்தவர்கள் வீட்டில் தங்க வைத்தோம். இன்னும் இரண்டொரு நாட்களில் அவர்களுக்கு திருமணம் செய்ய உதவ வேண்டும். பாஸுக்கு இது தெரிந்தால் என்ன ஆகப் போகிறதோ?

அன்று மகேஷேப் பார்க்க அவர் வீட்டுக்குச் சென்றேன் அவர் பாத்ரூமில் இருந்தார் போல அவரை கூப்பிட்டவுடன் அங்கே உட்காரச் சொன்னார். அங்கேதான் நான் எதேட்சையாய் அந்த டேப்ரிக்கார்டரில் பாஸ் பண்ணிய நிலையில் இருந்த ஒலிநாடாவை போட்டேன். முதலில் ஒரு பெண் பாடுவது கேட்டது. இந்தக் குரல் இந்தக் குரல் ஜோதியினுடையதல்லாவா.... பாடல் முடிந்தவுடன் நீண்ட நேரம் அமைதியாக இருந்தது பிறகு இரண்டு பேர் சண்டை போட்டுக் கொள்வது ஒலித்தது.

ஒலிநாடாவை முழுவதுமாக கேட்டேன். கடைசியாக ஒலித்தது நினைவுக்கு வந்தது,

“என்னை அடிங்க, இன்னும் எவ்வளவு வேணும்னாலும் அடிங்க, ஆனா நான் அவனை பார்க்க போவேன்! போவேன்! போவேன்!”

“புருஷன்காரன் இவ்வளவு சொல்றேன் கேட்காம போவேன்னு சொல்றியா உன்னை என்ன பண்றேன் பார்” அத்துடன் டேப் முடிந்து போயிருந்தது.

முதன் முறையாக எனக்கு சந்தேகம் வந்தது... மகேஷால் ஜோதிக்கு ஏதாவது ஆபத்து வந்திருக்குமோ?

---------------------------------------

Dialogue - 1

---------------------------------------

“ஷீலாவை தேடி ஒருமுறை போலீஸ் வந்தது ஏதோ என்கொயரின்னு அதிலிருந்து ஷீலாவை எல்லோரும் தப்பா நினைக்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க. நானும் எங்கம்மாவும் கூட. இதனால் ஜோதியை அவளை பார்க்க போக வேண்டாம்னு சொன்னோம். ஆனால் ஜெகன் கூட ரொம்ப அட்டாச் ஆயிட்ட அவனை பார்க்க போவேன் போவேன் சண்டை போட்டா ஒரு நாள். அன்னைக்கு நான் ஷீலாவை பார்த்து ரொம்ப கடுமையா திட்டினேன். அவளால எங்க வாழ்க்கை பாதிக்கப்படுறதா. அதற்கடுத்த நாள் ஷீலா இந்த ஊரை விட்டு போயிட்டா, அப்புறம் ஜோதியும்... ஒரு விதத்தில் நான் அதுக்கு காரணம்”

மகேஷ் திட்டியதைதான் ஷீலா மறைத்திருக்கிறாள் என எனக்கு புரிந்தது. அப்படியானால் ஜோதி இப்போ எங்கே??

---------------------------------------

“இடியட்.. நான் சொன்ன வேலையை செய்யறதை விட உனக்கென்ன பெர்சனல் வொர்க். சே உன்னை மாதிரி ஆளுங்களை வேலைக்கு வெச்சுகிட்ட என்ன பண்ணுறது. நீயெல்லாம் எதுக்கு வேலைக்கு வர?”

ஏண்டா வேலைக்கு வந்தோம்கிற அளவுக்கு திட்டினார் தீனதயாள். ஆபிஸ் வேலைக்கு கூட இப்படி திட்டு வாங்கியதில்லை பாஸிடம். இதுக்கே இப்படி திட்டுறார்னா இவரு பொண்ணையும் அவ காதலையும் ஒளிச்சு வைச்சிருக்கிறது தெரிஞ்சா என்னாகுமோ??

“இந்தா பிடி இந்த பைல்களை மதுரையில் இருக்கிற பிராஞ்ச் மேனேஜர் ரகுன்னு ஒருத்தர் இருப்பார் அவர்கிட்ட கொடுத்துட்டு வா. இதையாவது உருப்படியா செய்”

பெருமூச்சுடன் எம்டி அறையிலிருந்து வெளியே வந்தேன். ஸ்வப்னா நின்றிருந்தாள். வேகமாக என்னருகே வந்து “ஜெயந்த் உங்க கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்” என்றாள்.

“அது வந்து.. ஸ்வப்னா. எம்டி அர்ஜண்டா மதுரைக்கு போகச் சொன்னார். நான் போய் வந்ததும் பேசலாம்” “இல்ல ஜெயந்த்...” அவள் தயக்கத்தை பொருட்படுத்தாமல் கிளம்பினேன்.

---------------------------------------

Dialogue - 2

---------------------------------------

மதுரை. இங்கே என்ன நடக்கப்போகிறதோ? நல்லவேளை ஜெகனை அருணிடமும் அவன் மனைவியிடமும் விட்டு வந்தாச்சு. மகேஷ் ஏனோ ஜெகனை பார்த்து முதலில் கோபப்பட்டார். பிறகு சமாதானமாகி விட்டார். சரி நாம வந்த வேலையை பார்ப்போம்.

அந்த ரகுவின் வீட்டை தேடிப் போனேன். அவர் வீடு பூட்டியிருந்தது. குழப்பத்துடன் பக்கத்து வீட்டுச் சென்று விசாரிக்கலாமெனச் சென்றேன்.

அது ஒரு பழங்காலத்து வீடு. அந்த வீடு லேசாக திறந்திருந்தது. உள்ளே சில ஃபோட்டோக்களை பார்த்தேன். ஒரு ஃபோட்டோவில் நண்பர்களோ சகோதரர்களோ தெரியவில்லை...இருவர் சந்தோசமாக தோள்மேல் கைபோட்டபடி இருந்தார்கள். ஒரு ஃபோட்டோவில் ஒருவர் டாக்டர் போல நின்றிருந்தார். மற்ற ஃபோட்டோக்களை பார்க்க முயற்சித்த போது ஒரு பெண்மணி வந்தார். “யார் வேணுங்க?”

“இல்ல இங்க ரகுன்னு பக்கத்து வீட்டில”

“ஓ அவரா.. அவரு மனைவிக்கு ஹார்ட் அட்டாக். இங்கதான் பக்கத்தில் ஹாஸ்பிடல் ஒன்னு இருக்கு அதில் சேர்த்திருக்காங்க”

அடடா.. எங்க போனாலும் ஏதாவது பிரச்சினை. இப்ப என்ன பண்ணுறது? விசயம் கேள்விப்பட்டும் போகலன்னா நல்லா இருக்காது. சும்மா பார்த்துட்டாவது போவோம். முகவரி விசாரித்துக் கொண்டு கிளம்பினேன்.

---------------------------------------

Dialogue - 3

---------------------------------------

ரகுவை சந்தித்தேன். நல்லவேளை அவர் மனைவிக்கு மைல்ட் அட்டாக்தானாம். அவரை சந்தித்து விவரம் சொல்லி மன்னிப்பு கேட்டு விட்டு, ஃபைல்களை தந்துவிட்டு கிளம்பினேன். நல்லவேளை இதை ஒழுங்காக முடித்து விட்டோம் என மகிழ்ச்சியோடு கிளம்பினேன். வராண்டாவில் நடந்து வெளியே செல்லும்போது அந்த பாடல் என் காதில் கேட்டது. எனக்கு மிகவும் பிடித்த பாடல்... நான் காதல் வலியை அனுபவிக்கும்போது அடிக்கடி கேட்பேன்....

“வெண்மதி வெண்மதியே நில்லு நீ வானுக்கா மேகத்துக்கா சொல்லு வானம்தாம் உன்னுடைய இஷ்டம் என்றால் மேகத்துக்கில்லை ஒரு நஷ்டம் ...................”

பாடலை ஒரு அறையிலிருந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. யாரோ எஃப்எம் கேட்கிறார்களோ. மெதுவாக நடந்தபடி கேட்டுக் கொண்டே சென்று கொண்டிருந்தேன். அந்த அறையை கடந்த போது ஒரு குரல் கேட்டது.

“சிஸ்டர் இந்த ஹாஸ்பிட்டல்லயே இருக்கிற என்னவோ போல் இருக்கு எனக்கு எப்ப சரியாகுமோ நான் இன்னைக்கு வெளியே போலாமா?”

அந்த குரல் என்னை திடுக்கிட வைத்தது. அதிர்ச்சியுடன் அறைக்குள் பார்த்தேன். அது....ஜோதி!

தொடரும்...

ஜோதி - I X

2011-01-25T13:46:00.000+08:00

கதையின் முந்தைய பாகங்கள்..

"ஜோதி" முதல் பாகம் ஜோதி" இரண்டாம் பாகம்

"ஜோதி" மூன்றாம் பாகம் ஜோதி" நான்காம் பாகம்

"ஜோதி" ஐந்தாம் பாகம் "ஜோதி" ஆறாம் பாகம்

"ஜோதி" ஏழாம் பாகம் "ஜோதி" எட்டாம் பாகம்

நிறைய நடந்துவிட்டது. எதையும் என்னால் உடனே ஜீரணிக்கக் கூட முடியவில்லை. ஷீலா எனக்கு ரொம்ப நெருக்கமான தோழியாக இல்லாமல் இருந்தபோதும், அவள் இறந்து போனது எனக்கு மிகவும் கஷ்டமாக இருந்தது. அவள் வாழ்க்கை ரகசியங்கள் நிறைந்ததாகவே எனக்கு இருந்தது. ஆனால் அவள் தைரியமாக இந்த உலகில் வாழ்ந்தாள். தன் இறப்பு கூட மற்றவர்களுக்கு பிரச்சினை தரக் கூடாது என்பதாலோ அவள் உடலைக் கூட உடல்தானம் செய்திருந்தாள்.

அவள் மகனுக்கு கார்டியனாக என்னை சொல்லி எழுதியிருக்கிறாள் சாகும் முன்...அவள் கொடுத்த பெரிய பொறுப்பாக அவள் மகன் ஜெகன் இப்போது என்னிடம்! கோகுலை சந்தித்து விவரங்கள் சொன்ன போது பயங்கரமாக திட்டீனான். பிரச்சினைகளை ஏன் இழுத்து விட்டுக் கொள்கிறாய் என்றான். கோயம்புத்தூருக்கு என்னை வரச் சொன்னான். நான் அவனிடம் ஜெகன் இருப்பதால் வரமுடியாது சென்னை செல்கிறேன் என்றேன். பாஸ் திட்டினால் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று சொல்லி விட்டு கிளம்பினேன்.

------------------------------------------

அந்த இரவு நேரத்தில் பேருந்து அமைதியாக சென்று கொண்டிருந்தது, ஆனால் என் மனம் அமைதியாக இல்லை. அடுத்து என்ன செய்வது? ஜெகனை ஒரு நல்ல ஆர்ஃபனேஜில் சேர்க்க வேண்டும். ஜோதி எங்கே என கடைசி வரை தெரியவில்லை. சென்னையில் என்ன ஆகப் போகிறதோ?!

திடீரென யாரோ விசும்பும் சத்தம் கேட்டது. பஸ்ஸில் எல்லோரும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். உன்னிப்பாக கவனித்த போது முன் சீட்டிலிருந்து சத்தம் வந்தது. ஒரு பெரியவர் உட்கார்ந்திருந்தார். நன்றாக கவனித்தபோதுதான் தெரிந்தது.... அது ஸ்வப்னாவின் அப்பா.

------------------------------------

		ஃபிளாஷ்பேக் - 5
		“ஆகாஷ் இங்க வாடா இங்க வா...வா...” பயங்கரமாக கத்தினான் கணேஷ். “கணேஷ் அமைதியா இருடா...” “இல்ல நான் என் தம்பியை பார்க்கணும் விடு என்னை விடு...” “நர்ஸ் அந்த இன்ஜெக்சனை எடுங்க” “ஆ..நான் என் தம்பியை...” தூங்கிப் போனான் கணேஷ். ”முரளி இன்னும் எவ்வளவு நாள் கணேஷ் இப்படியே இருப்பான்” “தெரியலை குமார் நாங்களும் எவ்வளவோ சிகிச்சை தரோம். பார்ப்போம். ஆனா கணேஷ் இந்த நிலைமைக்கு காரணமான அந்த மாலாவையும் அவங்க அண்ணனையும் சும்மா விடக் கூடாது.” “அந்த மாலாதான் கல்யாணம் பண்ணிகிட்டு சிங்கப்பூர் போய்ட்டாளே இப்ப என்ன பண்ணுறது?”

------------------------------------

“ஸ்வப்னா சின்னப் பொண்ணா இருந்தப்பவே அவ அம்மா போய்ட்டா. நான் வேற கல்யாணம் பண்ணிக்கல. தனியா ஸ்வபானவை வளர்த்தேன். வேலை விஷயமா அடிக்கடி வெளியூர் போக வேண்டியிருக்கும். இதனால் ஸ்வப்னா கூட அதிக நேரம் இருந்ததில்ல. சின்ன வயசில் இதுக்காக அழுவா. ஆனா வளர வளர அவ எம் மேல ஒரு வித வெறுப்பை வளர்த்துகிட்டா தம்பி. நான் பாசமில்லாதவன். அவமேல பாசமில்லன்னு நினைக்கிறா.....”

ஸ்வப்னாவின் அப்பா சொன்னதை கேட்டு எனக்கு பரிதாபமாக இருந்தது. அவர் என்னிடம் அவர் கவலையை பகிர்ந்து கொண்டார் நான் யாரிடம் சொல்வது...? அவருக்கு என்னால் முடிந்தவரை ஆறுதல் சொன்னேன். ஸ்வப்னா புரிஞ்சுக்குவா என்றேன். அவளின் காதல் கடிதம் நினைவுக்கு வந்தது. “சார் உங்க பிரிவை அவ மறக்கனும்னா அவளுக்கு கல்யாணம் பண்ணி வச்சிடுங்களேன்” என் யோசனை அவருக்கு பிடித்திருந்தது. ஏற்கனவே அதற்கான ஏற்பாடுகள் செய்ய ஆரம்பித்துள்ளதாகவும் சீக்கிரம் அது நடக்கும் என்றார். எனக்கு தொல்லை விட்டா சரி!

------------------------------------

ஒரு செய்தி

-----------------------------------------------

பஸ் இடையில் நின்றது. சாப்பிட சிலர் இறங்கினார். ஜெகனை அழைத்துச் சென்று அவனுக்கு ரொட்டியும் பாலும் சாப்பிடக் கொடுத்தேன். பஸ்ஸில் உட்கார்ந்த பின் ஜன்னல் வழியாக கவனித்த போது ஒரு ஜோடி சுற்றும் முற்றும் பார்த்துக் கொண்டு பயந்து பயந்து பஸ்ஸுக்குள் ஏறுவதை கவனித்தேன். அவர்கள் பஸ்ஸில் ஏறி பின் இருக்கை பக்கமாகச் சென்றார்கள். வெளிச்சத்தில் நன்றாக கவனித்தபோதுதான் தெரிந்தது...அது கார்த்திக் - அபிநயா!...

தொடரும்...

ஜோதி - VIII

2011-01-22T10:08:00.001+08:00

கதையின் முந்தைய பாகங்கள்..

"ஜோதி" முதல் பாகம் ஜோதி" இரண்டாம் பாகம்

"ஜோதி" மூன்றாம் பாகம் ஜோதி" நான்காம் பாகம்

"ஜோதி" ஐந்தாம் பாகம் "ஜோதி" ஆறாம் பாகம்

"ஜோதி" ஏழாம் பாகம்

குழப்பம் குழப்பம் மேலும் குழப்பம்! ஜோதி இங்கே ஆறு மாதம் முன் வந்திருக்கிறாள். பிறகு எங்கேயோ போயிருக்கிறாள். அவளை இங்கே அழைத்து வந்தது யார்? கூட்டிச் சென்றது யார்? எதுவும் தெரியவில்லை. மகேஷுக்கு ஃபோன் செய்து தகவல்களை சொன்னேன். அவர் ஆச்சரியமானார். உடனே வருவதாக சொன்னார்.

அந்த மணியிடம் கோகுல் சொன்ன ஸ்பீடு ரமேஷ் பற்றிய தகவல்களை விசாரித்துக் கொண்டு கோகுலை பார்க்கச் சென்றேன். அந்த ரமேஷ் இரண்டு வீடுகளுக்கு வழக்கமாகச் செல்வாராம். கடந்த சில நாட்களாகவே அவரை சரியாக பார்ப்பதில்லை என அவர் கூறியிருந்தார். அதை கோகுலிடம் சொன்னேன். அவன் உடனே ஒரு முகவரிக்கு அவனும் இன்னொன்றிற்கு என்னையும் போகச் சொன்னான். எனக்கு போக பிடிக்கவில்லை. இருந்தும் அவனின் கட்டாயத்தால் வேறு வழியின்றி கிளம்பினேன்.

-------------------------------------------------------

		ஃபிளாஷ்பேக் - 3
		“மாலா இதான் ஒரே வழி வேற வழியே இல்ல.” “ஆனா ஆகாஷ் பயமா இருக்கு” “பயந்தா நீ சிங்கப்பூர்ல இருக்கிற உன் அத்தைப்பையனை கட்டிகிட்டு அங்கேயே செட்டிலாக வேண்டியதுதான்.” “அப்படி சொல்லாத ஆகாஷ். உன் கூட ஓடி வரதில கவலையில்ல. என் அண்ணனை நினைச்சாதான் பயமா இருக்கு.” “பயந்த வேலைக்காவாது. நாளைக்கு நைட் நான் உங்க ஊர் கோயில்ல காத்திருப்பேன். நீ வந்துரு நாம அங்கிருந்து எங்க ஊர்க்கு போயிடலாம். அங்க கல்யாணம் பண்ணிட்டு என் அண்ணன்கிட்ட போவோம். என் அண்ணன் என் மேல ரொம்ப பாசம் வச்சிருக்கார். அவர் நம்மளை பார்த்துப்பார்.”

-------------------------------------------------------

ஏதேதோ சம்பவங்களும் செய்திகளும் என் வாழ்வில் சில நாட்களாக நடப்பதை உணர்ந்தேன். குழப்பமும் அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியங்களும்தான் மிஞ்சியிருக்கிறது. முடிவு என்ன காலம்தான் சொல்ல வேண்டும்.

அந்த ரமேஷின் ஒரு முகவரி நோக்கிச் சென்றேன். அந்த வீடு பூட்டியிருந்தது. அக்கம்பக்கத்தில் யாருமில்லை. சென்றுவிடலாமென கிளம்பியபோது ஏதோ வீட்டுக்குள்ளே சத்தம் கேட்டது போல் இருந்தது. சந்தேகத்துடன் அந்த வீட்டை சுற்றி வந்த போது மூடியிருந்த ஒரு ஜன்னல் வழியே லேசாக குரல் கேட்டது.

“அபி நாம இங்க வந்தும் நம்மாளால கல்யாணம் பண்ணிக்க முடியல பார்த்தியா எவ்வளவு பிரச்சினை. உன் அப்பா நமக்கு நிச்சயம் தொல்லை கொடுப்பார்னு சொன்னேன்ல....நாம பிரிஞ்சிடுவோமோன்னு பயமா இருக்கு அபி”

“இதப்பாரு நீ இல்லாம என்னால இருக்க முடியாது கார்த்தி”

“என்னாலயும்தான். உன் பேரை என் நெஞ்சில பச்சை குத்தி வச்சது சும்மா இல்ல அபி. அது என்னோட அன்பின் வெளிப்பாடு. நீ இல்லாத வாழ்க்கையில நானும் இருக்க மாட்டேன் அபி”

”உன் மாமா நம்மளைதான் மறுபடியும் சென்னைக்கே அனுப்பி வைக்கிறன்னுட்டார். இப்ப நம்மளை அங்க தேட மாட்டங்கன்னு சொன்னார். என்ன பண்ணுறது?”

“மாமா ஹெல்ப் பண்ணுவார்னு நினைச்சேன் அபி. அவர் இவ்வளவு கோழையா இருப்பார்னு நினைக்கலை. நாம சென்னைக்கே போயிடுவோம். எப்படியாவது நாம அங்கே போய் கல்யாணம் பண்ணிப்போம்”

அவர்கள் பேசுவதை கேட்டு அமைதியாக நின்றேன். அவர்கள் உண்மையான அன்பால் எனக்கு அவர்களை பிரிக்க தோன்றவில்லை. என் காதல் தோல்வி கூட அதற்கு காரணமாக இருக்கலாம். சரி கோகுலை திசை திருப்பி விட்டு விடலாம். இவர்கள் சென்னை சென்று எப்படியாவது வாழட்டும். நான் பிறகு மாட்டினால் பார்த்துக் கொள்ளலாம்.

”கோகுல் இங்க அவங்க இல்ல விசாரிச்சதில அவங்க மாமா கோயம்புத்தூர் போறதா பேசிக்கிட்டதா தெரிஞ்சது” போனில் பொய்யாக சொல்லிவிட்டு கிளம்பினேன்.

----------------------------------------

ஒரு செக்லிஸ்ட்:

----------------------------------------

லாட்ஜுக்கு செல்லும் வழியில் நேற்று ஷீலாவை பார்த்த ஞாபகம் வந்தது. நேற்று கிளம்பும்போது அவளிடம் சொல்லிக் கொள்ளக் கூட இல்லை. ஹாஸ்பிடல் அருகில் இருந்ததால் அங்கே போனேன். சொப்னாவின் அப்பா டிஸ்சார்ஜ் ஆயிருந்தது தெரிந்து. ஷீலா இருந்தா வார்டுக்குச் சென்றேன். அங்கே அவள் இல்லை. ஒரு நர்சிடம் விசாரித்தேன்.

“சிஸ்டர், இங்க ஷீலான்னு ஒருத்தங்க இருந்தாங்களே, அவங்க எங்க?”

“அவங்களா அவங்களை வேற வார்டுக்கு மாத்திட்டாங்க. ரொம்ப சீரியஸா இருக்காங்க”

“சீரியசா, என்னாச்சு சிஸ்டர்?”

“உங்களுக்கு தெரியாதா? அவங்களுக்கு கேன்சர். இப்ப அவங்க கடைசி நாட்கள்ல இருக்காங்க. நேற்று சாயங்காலம் ரொம்ப சீரியசாயிட்டாங்க. எந்நேரமும் உயிர் பிரியலாம்.”

------------------------------------------------

		ஃபிளாஷ்பேக் - 4
		”மாமா இவளை இழுத்துட்டு போங்க. இவனை நான் பார்த்துக்கிறேன்.” ”அண்ணா ஆகாஷை விட்ருங்க. அவர் பாவம்” மாலாவுக்கு பளாரென அறை விழுந்தது. ஆகாஷ் மாலாவின் அண்ணனிடம் பயங்கரமாக அடிவாங்கிக் கொண்டிருந்தான். “போதும்பா அவனை விடு செத்துரப் போறான்.” “இவனுக்கு என்ன தைரியமிருந்தா. என் தங்கச்சியை இழுத்துட்டு போகப்பார்ப்பான். இவனுக்கு யாருமில்லையாம் அண்ணன் மட்டும்தானாம். ஆனா இவளை நல்லா வச்சு காப்பாத்துவானாம்! சொல்றானே. அநாதைப்பைய! சோத்துக்கு பிச்சை எடுக்கிற நாய்க்கு காதல் கேட்குதா....பரதேசி நீயெல்லாம் காதலிக்க நினைச்சதுக்கு நாண்டுகிட்டு சாவனுமிடா............................................” இன்னும் என்னென்னவோ பேசினான். மாலாவின் அண்ணன் பேசி தகாத வார்த்தைகளை கொடுமையான பேச்சையும் கேட்க கேட்க ஆகாஷுக்கு அங்கேயே செத்துவிடலாம் போல இருந்தது.

------------------------------------------------

ஷீலாவுக்கு கேன்சர் என்பதே அதிர்ச்சி. அவள் சாகப்போகிறாள் என்பதை என்னால் நம்ப முடியவில்லை. அவளை பார்க்க போனபோது நேற்று இருந்தது போலவே இல்லை. பெட்டில் ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க்கோடு இருந்தாள்.

“அவங்க தான் இறந்தவுடனே குழந்தையை ஒரு நல்ல ஆர்ப்பனேஜ்ல ஒப்படைக்கணும்னு ஆசைப்படுறாங்க. அதை தான் நேற்றுகூட என்கிட்ட சொல்லிகிட்டு இருந்தாங்க”

அந்த நர்ஸ் சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது. அவள் குழந்தை இன்னும் விவரம் தெரியாத வயதில் இருக்கிறான். அவள் கணவன் என்ன ஆனார் என்றே தெரியவில்லை. ஷீலாவின் தோற்றம் அவள் கணவன் இறந்திருக்கவில்லை என்றே சொன்னது. மனதில் நிறைய கேள்விகளுடன் ஷீலாவை நோக்கிச் சென்றேன்.

என்னைப் பார்த்தவுடன் அவள் கண்கள் விரிந்தன. பின் நான் சொல்ல சொல்ல கேட்காமல் அந்த ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க்கை கஷ்டப்பட்டு எடுத்துவிட்டு மிகவும் மூச்சு வாங்க பேசினாள்.

“வா ஜெயந்த். ஊருக்கு போகலையா”

“ஷீலா ஏன் நேற்று என்கிட்ட சொல்லல? என்னாச்சு எப்படி?” என்னால் பேசமுடியவில்லை.

“ஏதேதோ நடந்துடுச்சு என் வாழ்க்கையில. அதுல இந்த கேன்சரும் ஒன்னு. நான் சாக பயப்படல. ஆனா எனக்கப்புறம் என் குழந்தை என்ன ஆவானுதான் கவலைப்படறேன்” அவள் கண்ணீர் என்னையும் கலங்க வைத்தது.

“ஜெயந்த் ஒரு உதவி செய்வியா”

”சொல்லு ஷீலா என்னவா இருந்தாலும் செய்யறேன்”

“என் குழந்தையை ஒரு நல்ல அநாதை இல்லத்தில சேர்த்துடேன். உன்னை நம்புறேன் ப்ளீன் இந்த ஹெல்ப் பண்ணுவியா?”

“கண்டிப்பா பண்ணுவேன் ஷீலா. ஆனா உனக்கு ஒன்னும் ஆவாது கவலைப்படாதே.”

அவள் சிரித்தாள். அவள் முடிவு அவளுக்கு தெரிந்திருந்தது.. பேசிக்கொண்டிருந்த அவளுக்கு திடீரென மூச்சிரைப்பு அதிகமாகியது. உடனே டாக்டர்களை அழைத்தேன்.

அவள் மகன் ஜெகனை ஒரு நர்ஸிடம் இருந்தான். அம்மாவிடம் செல்ல வேண்டுமென அழுது கொண்டிருந்தான். ஷீலா என்னிடம் பெரிய பொறுப்பை தந்திருக்கிறாள். ஆனால் அவள் கணவன் என்ன ஆனான்? அவள் ஏன் இப்படி தனியாய் இருக்கிறாள்? அவள் ஏன் ஜெயிலுக்கு போனாள்? ஜோதியிடம் பிரிவதற்கு முன் ஏதோ நடந்திருக்கிறது அதையும் என்னிடம் நேற்று மறைத்தாள்.

பல கேள்விகள் என் முன் இருந்தது. குழப்பமாக நின்றிருந்தேன். என் எந்த கேள்விகளுக்கும் விடை சொல்லாமல் அரைமணி நேர போராட்டத்திற்கு பிறகு ஷீலா இறந்து போனாள்.

தொடரும்...

ஜோதி - VII

2011-01-20T10:12:00.002+08:00

கதையின் முந்தைய பாகங்கள்..

"ஜோதி" முதல் பாகம் ஜோதி" இரண்டாம் பாகம்

"ஜோதி" மூன்றாம் பாகம் ஜோதி" நான்காம் பாகம்

"ஜோதி" ஐந்தாம் பாகம் "ஜோதி" ஆறாம் பாகம்

அவர் ஸ்வப்னாவின் அப்பாவென்று தெரிந்த பின் ஆச்சரியமானேன். அவரிடம் விசாரித்தபின் அவர் வீட்டில் அவரும் அவர் மகளும் மட்டும்தான் என தெரிந்தது. நான் என்னைப் பற்றியும் கம்பெனி பற்றியும் சொன்னவுடன் ஸ்வப்னாவின் கொலீக் என புரிந்து கொண்டார். ஆனால் நான் ஸ்வப்னாவுடன் அதிகம் பழக்கமில்லை என்றே சொன்னேன். ஸ்வப்னாவின் ஞாபகம் வந்துது. அந்த காதல் கடிதத்திற்கு இன்னும் பதில் சொல்லவில்லை. அவளிடம் எப்படியாவது எனக்கு விருப்பமில்லை என்பதை புரிய வைக்க வேண்டும்!

அவரிடம் பேசிவிட்டு கோகுலை பார்க்க வந்தேன். அவனோ நான் எப்போது வருவேன் எல்லாவற்றையும் சொல்லலாம் என காத்திருந்தான் போல மடமடவென பேசினான்.

“ஜெயந்த் உன்னை விட்டுட்டு அந்த ஸ்பீடு ரமேஷை தேடிப் போனேண்டா. அந்த கோயில்ல விசாரிச்சப்ப, முதல்ல எல்லோரும் அப்படி யாருமே இல்லையே அப்படின்னு சொன்னாங்க. ஒருத்தனை நல்லா கவனிச்சேன். அவன் எப்படியோ கஷ்டப்பட்டு அவன் வீட்டை கண்டுபுடிச்சிட்டேன். அங்க பார்த்தா அவன் வீட்டு பூட்டியிருக்கு. விசாரிச்சதில ஒரு ஆணும் பெண்ணும் அங்க வந்ததாகவும் இன்னைக்கு காலையில் எங்கோ போனதாகவும் சொன்னாங்க. அந்த ரமேஷ் ஃபிரண்டு எவனோ மணிகண்டனாம் லேடிஸ் ஹாஸ்டல் நடத்துறானாம் பக்கத்தில் அவனை விசாரிச்சா தெரியும்டானுங்க. நைட்டாயிடுச்சா அங்க போய் விசாரிக்க முடியாது. காலையில் முத வேலையா அங்கதான் விசாரிக்கனும். நான் பாஸ்கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டேன்........”

அப்படியே கேட்டுக் கொண்டு தூங்கிப் போனேன்.

***************************

காலையில் எழுந்தபோது பரபரப்பாக கிளம்பிக் கொண்டிருந்தான் கோகுல்.

“டேய் எங்கேடா கிளம்புற?”

“எங்கேயா! நைட்டு சொன்னேன்ல. பாஸ் அவர் பிரண்டு இன்ஸ்பெக்டரா இங்க இருக்காராம் அவரை பார்த்து நாம சேகரிச்ச தகவல் சொல்ல சொன்னார். நான் அவரை பார்க்க போறேன். நீ அந்த மணிகண்டனை பார்த்து விசாரிச்சுட்டு வா.”

அவன் வழக்கம்போல பரபரப்பாக கிளம்பினான்.

*********************************

ஒரு படம்:

*********************************

அந்த லேடிஸ் ஹாஸ்டல் என்னை கொஞ்சம் பயமுறுத்தியது. யாரோ யாருடனோ சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தது கேட்டது. மாடியில் ஒரு பெண் இன்னொரு பெண்ணுடன் சண்டை போட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.

“இதப்பாருங்க நீங்க ஒன்னும் ஒழுங்கா ஹாஸ்டல் நடத்தல. ஒரு வசதியும் ஒழுங்கா இல்ல. வாடகை தரலைன்னா மட்டும் சத்தம் போடுறீங்க”

“இதோப்பாரு இஸ்டம் இல்லன்னா போய்கிட்டே இரு. சும்மா சவுண்ட் உடாதே! உன் லட்சணம் எனக்கு தெரியும்!”

“என்னாத்த தெரியும்? என்னமோ பொல்லாத ஹாஸ்டல் நடத்தற. ஆறுமாசம் முன்னாடி கூட ஒரு பொண்ணு காணாம போச்சே நீ அதை எப்டி மறைச்சே அதை சொன்னா நாறிடும்!”

“ஏய் போடி! தேவையில்லாததெல்லாம் பேசுன, நான் பொல்லாதவளா ஆயிடுவேன்!”

அப்பாடி! என்ன இவர் இப்படி சண்டை போட்டுக் கொள்கிறார்கள். என்னென்னமோ சொல்கிறார்கள். ஹாஸ்டலை விட்டு சீக்கிரம் செல்ல வேண்டும். மணிகண்டன் யாரென்று யார்கிட்ட விசாரிக்கலாம்? சண்டை போட்ட பெண்ணும் அவளுடன் இன்னொருத்தியும் மாடியிலிருந்து இறங்கினார்கள்.

“என்னடி சொல்ற? ஆறு மாசம் முன்னால ஒரு பொண்ணு காணாம போச்சா?”

“ஆமாண்டி, அந்த பொண்ணை யாரோ வந்து கூட்டிட்டு போனாங்க. அப்புறம் வரவே இல்லை. அதோட துணிமனியெல்லாம் இங்க இருக்கு. இந்த பொம்பளை போலீஸ் வந்த ஹாஸ்டல் பேர் கெட்டுடும். அவளை தேடி யாரும் வரலைன்னு அப்படியே அமுக்கிடுச்சு. இவ புருசன் அந்த மணிகண்டனும் அப்படியே மறைச்சிட்டான்”

“சே! என்னடி இப்படியா இருப்பாங்க. சீக்கிரம் வேற ஹாஸ்டல் பார்க்கனும்.”

“ஆமாண்டி, சே, அந்த பொண்ணு ரொம்ப அழகா இருக்கும்டி. யார்கிட்டயும் சரியா பேச கூட இல்ல. நான் பேர் கேட்டப்ப பேர் மட்டும் சொல்லுச்சி. என்னவோ பேரு...ஆங். ஜோதி!”

***********************

		ஃபிளாஷ்பேக் - 1
		”குமார் நாளைக்கு ஊருக்கு போறியாடா? முரளியும் நாளை மறுநாள் ஊருக்கு போய்டுவான்.” மிகவும் சோகத்தோடு சொன்னான் கணேஷ். ”டேய் கணேஷ் எனக்கு டாக்டர் படிப்புடா. இன்னும் மூணு வருசம் முடிச்சப்புறம் எங்கப்பா இங்க ஹாஸ்பிடல் கட்டி தரேன்னு சொல்லியிருக்கார் அப்புறம் இங்கதானே இருக்க போறேன்.” என்றான் முரளி. ”ஆமாண்டா. எனக்கும் ஒரு வருசம்தான் படிப்பு. முடிஞ்சா இங்க எங்கேயாவது வேலை தேடிப்பேண்டா.” ”குமார், முரளி எனக்கு யார்டா இருக்கா அம்மா அப்பாவும் இல்ல. ஒரே ஒரு தம்பி மட்டும்தான். அவனும் இப்ப படிக்க கோயம்புத்தூர் போய்ட்டான். சின்ன வயசில இருந்து நீங்கதாண்ட எனக்கு துணை. நீங்க ஊர்ல இல்லாதப்ப இருக்கிற தனிமையை என்னால தாங்கிக்க முடியலடா. ஒரு அநாதை மாதிரி.........” அழுதான் கணேஷ். “டேய் கணேஷ் ஏண்டா அழுவுற. நாங்க இருக்கோம்ல. வாழ்நாள் ஃபுல்லா நாங்க உன் கூட இருப்போம்டா. நீ அநாதை இல்லடா. நாங்க இருக்கோம்....” “நிச்சயமா இருப்பீங்களா? சொல்ல முடியாது. வேலை, குடும்பம்னு ஆளாளுக்கு ஒரு பக்கம் போய்டுவீங்க. நான் எப்பவும் தனிதான். ஒரு தம்பி அவன் என்னை விட கவலைப்படுவான்.,,,எனக்குன்னு ஒன்னுன்னா யார் இருக்கா?” “டேய்! என்ன வார்த்தடா சொன்ன? நாம சின்ன வயசில இருந்து ஒன்னா இருந்து விளையாடி பேசி பழகினதா நாங்க மறந்துடுவோமா? உனக்கு ஒன்னுன்னா நாங்க இருப்போம்டா! நிச்சயம் கூட இருப்போம்!”

*********************

அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி. ஜோதி ஆறுமாதம் முன்பு இங்கே இருந்தாளா! அந்த பெண்களிடம் விசாரித்து விட்டு மேலே இருந்த பெண்மணியிடம் விசாரித்தேன். அவள் அப்படி யாரும் இப்போதும் இல்லை இருந்ததும் இல்லை என சொல்லிவிட்டாள். எவ்வளவோ விசாரித்தேன். அப்பட்டமாய் மறைத்தாள். ரொம்ப கேட்டா தாப்பயிடுமே என்ன பண்ணுவது என புரியாமல் அவள் கணவன் மணிகண்டனை கேட்டபோது, அவன் வெளியே சென்றிருப்பதாகவும் சொன்னாள்.

எப்படியும் அவள் கணவனிடம் கேட்டு விடலாம். என கீழே இறங்கி வந்தபோது ஃபோன் ஒலித்தது.

“ஹலோ”

“ஜெயந்த் நான் அம்மா பேசறேன்.”

“அம்மா எப்படி இருக்கீங்க. வீட்ல எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்களா”

“எல்லோரும் நல்லா இருக்காங்கப்பா. அப்புறம் நானும் ரொம்ப நாளா கேட்கிறேன். நீ பதிலே சொல்ல மாட்ற.”

“என்னதும்மா?”

“தெரியாத மாதிரி கேட்காதே. உன் கல்யாணத்தை பத்தி தான். நீ சரின்னு சொன்னா உடனே பொண்ணு பார்க்க ஆரம்பிச்சிடுவேன்.”

“அம்மா இப்ப இருக்கிற மூட்ல என்னால கல்யாணம்லாம் பண்ண முடியாது நான் அப்புறம் பேசறேன்.”

போனை வைத்து விட்டு கிளம்ப முனைந்தபோது. ஒருவர் அந்த வீட்டை நோக்கி வந்து மாடியில் ஏறுவதை கண்டேன். அவர் போன் பேசிக் கொண்டே மேலே ஏறினார். அதில் ’நான் மணி பேசறேன்’ என்று சொன்னதன் மூலம் அவர்தான் நான் தேடி வந்த ஆள் என புரிந்தது. மீண்டும் வீட்டை நோக்கி சென்றேன்.

*********************

		ஃபிளாஷ்பேக் - 2
		”அண்ணா. போய்ட்டு வரட்டுமா?” “சரிடா. நல்லா படி. என்னாலதான் படிக்க முடியலை. இந்த ஊர்ல கூலி வேலை செஞ்சு கஷ்டப்படுறேன். நீயாவது நல்லா படிச்சு நல்ல வேலைக்கு போகனும்.” “சரிண்ணா.” “அங்க ஹாஸ்டல்ல பத்திரமா இரு. நல்லா படி. வேற எதிலயும் கவனம் செலுத்தாதே.” ”சரிண்ணா. வரட்டுமா?” கணேஷ் சிறிது நேரம் தன் தம்பியையே பார்த்திருந்து விட்டு பின் அருகில் சென்று அவனை அணைத்து கன்னத்தில் முத்தமிட்டான். பிறகு கண்களில் லேசான கண்ணீர்த் துளிகளோடு வழியனுப்பினான். “பத்திரமா போய்ட்டு வா ஆகாஷ்”

*********************

”அவன் வந்து இங்கே ஜோதின்னு யாராவது இருக்காங்களான்னு கேட்டான்னு நான் அப்படி யாரும் இங்கே இல்லையேன்னு சொல்லி அனுப்பிட்டேன்

””நல்ல வேலை செஞ்சே. யார் வந்து கேட்டாலும் இப்படியே சொல்லு!””

அவர்கள் பேசியதை கேட்டு கோபமாகச் சென்றேன். நான் கேட்டு விட்டதை உணர்ந்து தடுமாறினார்கள். நான் போலீஸுக்கு செல்வேன் என கொஞ்சம் மிரட்டிய பின் அவர்கள் உண்மையை சொன்னார்கள்.

”சார் ஆறு மாசம் முன்னால அந்த பொண்ணை ஒருத்தர் இங்க கூட்டிட்டு வந்து விட்டார். கூட்டிட்டு வந்தவர் எங்களுக்கு தெரிஞ்ச நண்பர் ஒருத்தருக்கு பழக்கமானவராம். அந்த பொண்ணு இங்க ரொம்ப அமைதியா இருந்திச்சு. ஒரு வாரம் கழிச்சி அந்த பொண்ணை பார்க்க இன்னொருத்தர் வந்தார். ஒரு முக்கியமான வேலை. அவர் கூட போய்ட்டு வரேன்னு போச்சு. அப்புறம் இதுவரைக்கும் வரவே இல்லை!”

தொடரும்...

தமிழிசையும் தமிழ்மணமும்...

2011-01-17T19:58:00.000+08:00

சில நிகழ்வுகள் நம்மை நிலை தடுமாறச் செய்யும், சில நிகழ்வுகள் நமக்கு நிலை கொள்ளா சந்தோசத்தை கொடுக்கும். இது போன்ற நிகழ்வுகள் நம் வாழ்வில் பல சமயங்களில் பலத்த எதிர்ப்பார்ப்பு களுக்கிடையில் நிகழ்கிறது. சில சமயங்களில் எந்த வித எதிர்பார்ப்புகளும் இல்லாமல் நடந்தேறுகிறது. இது போன்று சற்றும் எதிர்பார்த்திராத ஒரு மகிழ்ச்சியான சேதி பொங்கலன்று காலையில் நண்பன் சௌந்தர் மூலமாக தெரிய வந்தது. அந்த சேதி தமிழ் மனம் நடத்திய தமிழ்மணம் விருதுகள் 2010 போட்டியில் பங்கெடுத்ததன் மூலம். தமிழிசை, நடனம், தமிழ் கிராமியக் கலைகள் தொடர்பான கட்டுரைகள் என்ற பிரிவில் தமிழிசை & தமிழிசைக் கருவிகள் பற்றி - அறிந்ததும் அறியாததும் - 3 என்ற இடுகைக்கு இரண்டாவது பரிசு கிடைத்துள்ளது என்பது தான். தமிழர் திருநாளன்று சர்க்கரை பொங்கலுக்கு பதிலாக ஒரு இனிக்கும் தகவலை தந்த தமிழ்மணம் குழுவினருக்கு நன்றி.

எதேச்சையான நிகழ்வுகள் சில சமயம் எதிர்பாராத பலனை தருகின்றன. அப்படி நடந்தது தான் இந்த தமிழ்மணம் போட்டியில் பங்கெடுத்ததும், வெற்றி பெற்றதும். போட்டிகளுக்கும் வெற்றிகளுக்கும் நமக்கு வெகு தூரம். சொன்னால் நம்புவீர்களா இதற்கு முன்னால் நான் பரிசு வாங்கியது 15 வருடங்களுக்கு முன்பு ஆறாம் வகுப்பில் அந்த வருட சிறந்த மாணவனுக்கான பரிசாக "திருவாசகம்" புத்தகம் கிடைத்தது. அது தான் முதலும் கடைசியுமாக வாங்கிய பரிசு. அதற்கு பின்னர் எனக்கு கிடைத்த பரிசு இது. மகிழ்ச்சியாகவும் இருக்கிறது அதே சமயம் ஆச்சர்யமாகவும் இருக்கிறது. எப்படி இல்லாமல் போகும் ஜாம்பவான்களின் களத்தில் ஒரு சிறுவனின் பதிவும் வந்திருக்கிறதென்றால் ஆச்சர்யமான விஷயம் தானே.

தமிழ்மணத்தில் பரிசு பெற்ற இந்த தமிழிசை & தமிழிசைக் கருவிகள் பற்றி - அறிந்ததும் அறியாததும் - 3 இந்த இடுகை நான் பதிவெழுத ஆரம்பித்த காலத்தில் எழுதிய ஓன்று. இந்த பதிவுக்காக சுமார் ஒரு வாரத்திற்கும் மேல் தகவல்களை தேடியிருக்கிறேன். அதுமட்டுமல்லாமல் அந்த படங்களுக்காகவே சில நாட்கள் செலவானது. கடந்த சில மாதங்களாக இது போன்ற இடுகைகளை நேரக்குறைவு காரணமாக எழுத முடியால் போனது. இது போன்ற ஊக்குவிப்புகளை பார்க்கும் பொது இன்னும் இது போன்ற நல்ல விசயங்கள் சொல்லும் இடுகைகளை எத்தனை வேண்டுமானாலும் எழுதலாம் என்று தோன்றுகிறது.

எனது பதிவினை இரண்டு சுற்றுகள் வரை தள்ளிக்கொண்டு போன எனது நண்பர்கள் மற்றும் பதிவுலக அன்பர்களுக்கும், இரண்டாவது பரிசுக்கு தேர்வு செய்த தமிழ்மணம் குழுவினருக்கும் எனது நன்றிகள். சேதி அறிந்தவுடன் பின்னூட்டம் மூலமாகவும், மின்னஞ்சல் மூலமாகவும் எனக்கு வாழ்த்துக்களை கூறிய அனைத்து நல்ல உள்ளங்களுக்கும் ஆரியம் நன்றிகள். மேலும் எனது இந்த போட்டியில் பங்குபெற்று வேறு பிரிவுகளில் வெற்றி பெற்ற தேவா அண்ணன், நண்பன் சௌந்தர் மற்றும் அனைத்து வெற்றியாளர்களுக்கும் எனது மனமார்ந்த வாழ்த்துக்கள்.

ஜோதி - VI

2011-01-13T20:28:00.003+08:00

கதையின் முந்தைய பாகங்கள்..

"ஜோதி" முதல் பாகம் ஜோதி" இரண்டாம் பாகம்

"ஜோதி" மூன்றாம் பாகம் ஜோதி" நான்காம் பாகம்

"ஜோதி" ஐந்தாம் பாகம்

============================================================

ஷீலா சொன்னதை கேட்டு எனக்கு அதிர்ச்சியாகவும் ஆச்சரியமாகவும் இருந்தது.

”என்ன சொல்ற ஷீலா? நீ சென்னை வரக் காரணம் ஜோதியா?”

“ஜெயந்த். நான் காலேஜ்ல படிக்கிறப்பா காதலிச்சு வீட்டை விட்டு வந்துட்டேன். ஆனா ஆசையை செஞ்சுகிட்ட கல்யாணம் நிலைக்கல.” சிறிது மவுனமாய் இருந்து விட்டு தொடர்ந்தாள்.

“யாருமில்லாத அனாதையாய் நானும் என் மகன் ஜெகனும் இந்த சென்னைக்கு வந்தோம். அங்கே ஒரு கம்பெனியில் லேபரா வேலை செஞ்கிட்டு இருந்தேன். புதுசா வீடு மாத்தினப்பதான் தெரிஞ்சது அங்க பக்கத்திலதான் ஜோதி இருந்தா.”

“பழைய நட்பை அவ புதுப்பிச்சுக்க விரும்பினாள். எந்த உறவுகளும் இல்லாம இருந்த எனக்கும் அவ நட்பு ஒரு சந்தோசத்தை கொடுத்திச்சு. அவளுக்கு குழந்தைங்கன்னா ரொம்ப புடிக்கும். அவளுக்கு குழந்தை பிறக்கலை. அதனாலாயே என்னவோ என் மகன் ஜெகன் கூட ரொம்ப அட்டாச் ஆயிட்டா.”

“முக்காவாசி நேரம் என் வீட்லதான் இருப்பா. நான் வேலைக்கு போற நேரத்தில் குழந்தையை வழக்கமா கிரச்லதான் விடுவேன். ஆனா அவ தானே கவனிச்சிக்கிறேன்னு சொல்லிட்டு பார்த்துப்பா. அவ எங்க கூட பழகினது எங்களுக்கும் அவளுக்கும் ரொம்ப சந்தோசத்தை தந்தாலும் அது அவ கணவருக்கும் மாமியாருக்கும் சுத்தமா பிடிக்கலை.”

“இருந்தாலும் அவ எங்க கூட பழகறதை விடலை. எங்களை பார்க்காம பேசாம ஒரு நாள் கூட இருந்ததில்ல. இதனால அவ வீட்ல அடிக்கடி சண்டை கூட வரும். நான் கூட என்னால எதுக்குடி சண்டை? நீ என் வீட்டு வராதேன்னு கூட சொல்லிப் பார்த்தேன் அவ கேட்கலை.”

“ஒருகட்டத்தில் அவளுக்கும் அவ வீட்டுக்காருக்கும் பயங்கர சண்டை. அப்புறம்...”

அமைதியாக இருந்தாள் ஷீலா. எதையோ மறைக்கிறாள் என புரிந்தது.

“அப்புறம் நான் அவங்களுக்கு பிரச்சினை தர வேணாம்னு நான் இங்க வந்துட்டேன். இப்ப அவ சென்னையில் அவ புருசனோட சந்தோசமா இருப்பா.”

அமைதியாக கேட்டுக் கொண்டிருந்த நான் பேசினேன். “இல்லை ஷீலா. நீ இங்க வந்து ஆறு மாசமாச்சுல்ல. அதே ஆறுமாசம் முன்னால ஜோதி காணாமபோயிட்டா”

“என்ன ஜெயந்த் சொல்ற?”

“ஆமா அவ காணாம போயிட்டா இதுவரை தேடி எங்கேயும் கிடைக்கலை. அவ புருசன் அங்கே கவலையோட சுத்திகிட்டு இருக்கார். எனக்கே இது கொஞ்ச நாள் முன்னாடிதான் தெரியும்”

ஷீலா வருத்தப்பட்டாள். அவள் எதற்காக வீட்டை விட்டு வந்தாளோ அந்த காரணம் நிறைவேறவே இல்லையே!

“சரி ஷீலா. எனக்கு ஒன்னே ஒன்னுதான் புரியலை. ஜோதியோட ஹஸ்பெண்டும் மாமியாரும் ஏன் உன் கூட பழகுறத விரும்பலை?”

அமைதியாக இருந்தாள். கண்களில் கண்ணீர்....! அழுகிறாளா என்ன?

“நான் ஜெயிலுக்கு போயிட்டு வந்தவன்றதுதான் காரணம்”

**************************

ஒரு டைரி:

***************************

”சார் நீங்க கூட்டிட்டு வந்த பேஷண்ட் கண்ணு முழிச்சிட்டார். உங்களை பார்க்கணும்னு சொன்னார் நர்ஸ் வந்து சொன்னதும் அவரை பார்க்கச் சென்றேன்.

ஷீலா சொன்னது அதிர்ச்சியாக இருந்தது. அவள் ஜெயிலுக்கு போய்ட்டு வந்தவளா? ஆனால் அவள் அப்படி எந்த தப்பும் செய்பவளில்லையே. காரணம் கேட்டால், கண்ணீர்தான் பதிலாக வருகிறது. அவளை வற்புறுத்த எனக்கு மனமில்லை. ஷீலாவின் கணவன் பற்றியும் தெரியவில்லை. அவள் ஜெயிலுக்கு சென்றேன் என்கிறாள். ஒரே புதிராக இருக்கிறாள். ஆனால் அவளை நினைத்தால் பாவமாகத்தான் இருந்தது. சரி இவள் ஜோதிக்காக இங்கே வந்துவிட்டாள். அப்படியானால் ஜோதி அங்கேயே அவள் கணவனோடு வாழ்க்கையை தொடர்ந்திருக்க வேண்டுமே. ஆனால் அப்படி நடக்கவில்லை. அப்படியானால் ஜோதி எங்கே? என்ன ஆனாள்?

செல்போன் அடித்தது. கோகுல் அழைக்கிறான்.

“ஹலோ கோகுல்?”

“ஜெயந்த் நான் சொல்ற அட்ரஸ்ல இருக்கிற லாட்ஜுக்கு வந்துடு. நம்ம இரண்டு பேரும் தங்க ரூம் போட்ருக்கேன்.”

“சரிடா. போன காரியம் என்னாச்சு?”

“எல்லாம் வந்தவுடனே சொல்றேன். நாம இங்க இன்னும் கொஞ்ச நாள் தங்க வேண்டியதிருக்கு.”

****************************************

ஒரு படம்:

**********************************

அந்த அடிபட்டவரை பார்க்கச் சென்றேன். ரொம்ப அடிபடவில்லை. பிரஷர் இருப்பதால்தான் மயங்கியிருக்கிறார். இரவு இருந்துவிட்டு காலையில் டிஸ்சார்ஜ் செய்து விடலாம் என்றார் டாக்டர்.

“ஹலோ சார். வணக்கம். என் பேர் ஜெயந்த்”

“வணக்கம் தம்பி. என் பேர் ராஜசேகர். ரொம்ப நன்றி தம்பி ஆஸ்பிட்டல்ல சேர்த்ததுக்கு”

”அதெல்லாம் எதுக்கு சார்? நாங்க தான் அவசரப்பட்டு வண்டியில இடிச்சிட்டோம். மன்னிச்சிருங்க சார்.”

“எத்தனையோ பேர் விட்டுட்டு போறாங்க நீங்க அக்கறையா சேர்த்தீங்க அது போதும்பா. ஒரு சின்ன உதவி. என் செல்ஃபோன் எங்கே போச்சுன்னு தெரியலை. அது...”

“அதுவா, உங்க ஃபோன், பை எல்லாம் நான்தான் எடுத்து வச்சேன். இதோ இருக்கு.”

“ஒன்னுமில்ல தம்பி நான் இன்னைக்கு நைட் சென்னை போறதா இருந்தேன். இப்படி ஆயிடுச்சு வீட்ல பொண்ணு தனியா இருக்கும் அதான் ஃபோன் பண்ணி சொல்லனும்.”

அவர் ஃபோன் செய்து பேச ஆரம்பித்தார்.

“அம்மாடி ஸ்வப்னா.. நான் அப்பா பேசறேன். இன்னை வரதா சொன்னேன்ல. இங்கே ஒரு சின்ன பிரச்சினை. அதான் வர முடியலை. நாளைக்கு சாயங்காலத்துக்குள்ள கண்டிப்பா வந்துருவேன்.. நீ பத்திரமா இரும்மா”

(தொடரும்)..